Άτιμη κενωνία που άλλους ανεβάζεις κι άλλους κατεβάζεις

Άτιμη κενωνία που άλλους ανεβάζεις κι άλλους κατεβάζεις

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/6/2013

 

Á Το βουβό κλάμα του σκληρού Αστυνομικού, ο οποίος

καθημερινώς οδηγεί στα κρατητήρια ευυπόληπτους

νοικοκυραίους, οι οποίοι αδυνατούν να πληρώσουν

τα χρέη τους, αποτελεί ίσως το ισχυρότερο χαστούκι,

σε αυτήν την άδικη κοινωνία. Ο ένστολος, με ψυχή

και αισθήματα, βιώνει καθημερινώς το δικό του δρά-

μα, βλέποντας απίστευτα δράματα νεόπτωχων βιο-

παλαιστών, που πίστεψαν τους πονηρούς «κουμπά-

ρους» και τους «ξεφτίλες» τραπεζίτες. Οι «βλάκες»

έκαναν το λάθος, να πιστέψουν ότι οι καλές σπουδές

και οι ατέλειωτες ώρες εργασίας, αποτελούσαν εγ-

γύηση για μια άνετη ζωή –καλύτερη από τους γονιούς

τους– έστω και θα έπρεπε να πληρώνουν τόκους και

πανωτόκια για μια ζωή.

 

 

Á Το ηχηρό ξέσπασμα του Αντρέα Πιερίδη, του αυστη-

ρού συντεχνιακού των Κυπριακών Αερογραμμών, ε-

νώπιον του προέδρου της εταιρείας και μπροστά

στις κάμερες ήταν πρωτοφανές. Με βουρκωμένα τα

μάτια κατάγγελλε ότι απολύουν μεροκαματιάρηδες,

ωρομίσθιους των 700-1000 ευρώ και αφήνουν τους

ακριβοπληρωμένους υπαλλήλους, των 180 χιλιάδων

ευρώ τον χρόνο και με αφορολόγητο προνόμιο 40%

-υπονοώντας τους πιλότους- να γελούν και να χαιρε-

κακούν. Παρανομώντας απολύουν μόνιμους και προ-

σλαμβάνουν ωρομίσθιους για την ίδια δουλειά. Πα-

ραδίπλα με λυγμούς και κλάματα απολυμένες κυ-

ρίες, μονολογούσαν το δικό τους δράμα, με τα απλή-

ρωτα δάνεια, με τα παιδιά στα σχολεία και τα πανε-

πιστήμια, με τους νέους στο στρατό, με διαζύγια

στην πλάτη και ένα σωρό άλλα προβλήματα. Και συ-

νέχιζαν με κατάρες και άλλα που δεν λέγονται, για

αυτούς που τους έκλεψαν όχι μόνο το βιος, αλλά και

τα όνειρα της ζωής. Μπορεί για πολλούς να βοήθη-

σαν «κουμπάροι» για να πάρουν τη θεσούλα, αλλά τι

φταίνε τώρα να πληρώνουν τα λάθη των χρυσοπλη-

ρωμένων που λάμβαναν δάνεια και τα φόρτωναν

στον λαουτζίκο.

 

 

Á « Άτιμη κενωνία, που άλλους τους κατεβάζεις, κι άλ-

λους τους ανεβάζεις στα τάρταρα…» όπως έλεγε πα-

ρανοϊκά μεν, αλλά πολύ σοφά, η «ατυχήσασα» στην

ταινία του Αλέκου Σακελλάριου του 1968 «ο στρίγ-

γλος που έγινε αρνάκι» με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα.

Το αρχαιοελληνικό ρητό, «τα πάντα ρει» (όλα αλλά-

ζουν) –η σπουδαιότερη ρήση για τους άραβες– επι-

βεβαιώνει ότι εμείς για αλλού κινήσαμε και αλλού η

ζωή μας πάει. Επαναφέρει στο προσκήνιο την κατά-

ρα, την «κακιά» μοίρα των Κυπρίων, που είτε θα σκο-

τώνονται σε προδομένους πολέμους, είτε θα λιμο-

κτονούν προδομένοι από «φίλους» και «εταίρους».

Ζαλισμένοι από τον ζωογόνο ήλιο, ξεχνούν γρήγορα

και με αφέλεια πιστεύουν τους λαοπλάνους με τις

«πυραμίδες» και τις «αρπαχτές». Πριν από λίγα χρό-

νια ήταν οι μετοχές, μετά η φούσκα των ακινήτων, α-

κολούθησαν τα αξιόγραφα και τώρα το ξεδιάντροπο

κούρεμα των καταθέσεων.

 

 

Α Το κακό έγινε, η καταστροφή ήλθε, αλλά τα «τζάκια»

εξακολουθούν όχι μόνο να παραμένουν ατιμώρητα,

αλλά και επιμένουν να διατηρούν τα προνόμιά τους,

αδιαφορώντας για τους φτωχούς και καταφρονημέ-

νους, οι οποίοι δεν έχουν κυριολεκτικά να φάνε. Οι

αξιωματούχοι, οι διευθυντάδες και οι άλλοι πρώην

μεγάλοι του Δημοσίου δεν αντιλαμβάνονται την πρό-

κληση με τις λιμουζίνες, με τις υπέρογκες αποζημιώ-

σεις, με τους παχυλούς μισθούς και τις απίστευτα υ-

ψηλές συντάξεις. Αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, στο

όνομα της κρίσης, επιχειρηματίες και άλλα αφεντικά,

βυσσοδομούν στα δικαιώματα των εργαζομένων, για

να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν τα εξωφρενικά

κέρδη τους. Πιο πρακτικά η κρίση επέφερε στην ου-

σία τη διάλυση της μεσαίας τάξης, έκανε τους φτω-

χούς φτωχότερους και άφησε στο απυρόβλητο τους

πλούσιους και τους ισχυρούς, οι οποίοι ξέρουν να

διανέμουν τα εκατομμύρια τους σε όλο τον κόσμο.

Δηλαδή κουβάλησαν την Κύπρο από την Ευρώπη

στην Αφρική, με τους λίγους «μαχαραγιάδες» και

τους πολλούς πεινασμένους.

 

 

Α Ο λαός αντέχει το βάρος της αδικίας, γνωρίζοντας ότι

τα πλούτη δεν μετριούνται με το βάρος των χρημά-

των, αλλά με το ύψος του ποσού που καλύπτει τις λο-

γικές ανάγκες των ανθρώπων. Οι πολίτες βιώνοντας

τις αδικίες και τις απάτες, οργίζονται, καταριούνται

και λένε με στωικότητα ότι «όλα εδώ πληρώνονται»

και «έχει ο Θεός». Λαμβάνουν δύναμη από την ελπί-

δα ενός καλύτερου αύριο και αντέχουν τους παραλο-

γισμούς των λεγόμενων επώνυμων και τις πονηριές

των αδίστακτων οικονομικών παραγόντων. Η δύναμη

της παρέας, αποτελεί την καλύτερη απάντηση, στην

αδυναμία των ψυχολογικών και οικονομικών προ-

βλημάτων. Και το κουτσομπολιό κάνει θαύματα, σε

αυτή την αληθινά τρελή εποχή μας.__