Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
Μεθυσμένη από τον οίστρο της
αλαζονείας, η «δια-
βολοπαρέα» των
Βρυξελλών ανέτρεψε το ευρωπαϊ-
κό όνειρο, βυθίζοντας
στον πόνο και τη θλίψη εκατο-
ντάδες χιλιάδες
ανθρώπους, σε όλο το αμαρτωλό νη-
σί. Ανατρέποντας
σύνταγμα και νόμους, διαλύοντας
αρχές και ηθική,
καταδέχθηκε ξεδιάντροπα να βάλει
το χέρι στην τσέπη και
όλων των μεροκαματιάρηδων.
Άρπαξαν τις οικονομίες
μιας ζωής και έριξαν στην κό-
λαση της ανεργίας
δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους.
Πριν από μερικές
δεκαετίες, ο σπουδαίος Ανδρέας
Χριστοφίδης έλεγε ότι η
τότε ΕΟΚ συστήθηκε για να
αντιμετωπίσει την
τεχνολογική υπεροχή της Ασίας.
Πιο απλά, ανακάλυψαν το
κόλπο της τελωνειακής έ-
νωσης, με το οποίο
ανάγκασαν τους πολίτες, με φο-
ρολογικά κίνητρα και
απαγορεύσεις, να αγοράζουν
προϊόντα κυρίως από τα
γαλλογερμανικά εργοστά-
σια. Έστω και αν ήταν
υποδεέστερης ποιότητας. Τότε
υπήρχαν και ηγέτες, οι
οποίοι «πωλούσαν» με μαε-
στρία το ευρωπαϊκό
όνειρο, για την Ευρώπη των λα-
ών και των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων. Καθοριστικό ε-
πιχείρημα ήταν και η
υπόσχεση ότι δεν θα ξαναγίνει
πόλεμος στη Γηραιά
Ήπειρο.
Á Μεθυσμένη από τον οίστρο της
εξουσίας ήταν και η
«διαβολοπαρέα» του
πολιτικο-οικονομικού κατεστη-
μένου της Λευκωσίας. Με
χίλια δυο τερτίπια και με
πατριωτικούς μύθους,
άρπαζε «αιματωμένα» δισεκα-
τομμύρια και ζούσε σε
παλάτια, έστω και αν ήταν χτι-
σμένα στην άμμο. Η
πλάκα είναι ότι, όταν τους ξεγέ-
λασαν οι ικανότεροι
«τοκογλύφοι», έβαλαν τους με-
ροκαματιάρηδες να
πληρώσουν τον λογαριασμό. Ευ-
τυχώς ήταν οι Ευρωπαίοι
«κατεργάρηδες» και η Βου-
λή και τελικά καταψηφίστηκε
το πρώτο γενικό «κού-
ρεμα». Οι Ευρωπαίοι,
θέτοντας το πλαφόν της προ-
στασίας των πρώτων 100
χιλιάδων ευρώ στις καταθέ-
σεις, ήθελαν να αφήσουν
ένα κομμάτι ψωμί, για να
τρώνε οι «υπόδουλοι».
Από την άλλη, όμως, το κυ-
πριακό κατεστημένο
ήθελε να «κατασπαράξει» τις
καταθέσεις και των
φτωχών, όπως σχολίαζαν με γλα-
φυρό τρόπο μεγάλες
εφημερίδες. Το φοβερότερο
είναι ότι ήταν έτοιμοι
να θυσιάσουν και τα ταμεία
προνοίας των
βιοπαλαιστών, στο όνομα τάχα της σω-
τηρίας των τραπεζών.
Έλεος με αυτά που είδαμε και
ακούσαμε τις τελευταίες
βδομάδες.
Á Η συλλογική ενοχή, ότι όλοι μαζί τα
φάγαμε –κατά
τον Θεόδωρο Πάγκαλο–,
μπορεί να λειτουργεί προς
το παρόν κατευναστικά
και να μην έχουμε κοινωνικές
εκρήξεις. Πληρώνουμε,
λένε πολλοί, παλιές αμαρ-
τίες. Αρκετοί θυμούνται
ότι μετά την καταστροφή του
1974 ήρθαν τα
εκατομμύρια του Λιβάνου, ο οποίος
σπαραζόταν από τον
πόλεμο. Ακολούθησε, εξαιτίας
αιματοχυσιών, το ρευστό
των Ιρακινών, των Σέρβων,
των Ρώσων και άλλων
πολλών μεγαλοαπατεώνων,
που έβρισκαν στις
κυπριακές τράπεζες τα καλύτερα
«πλυντήρια» του κόσμου.
Από τα χρήματα αυτά, όλοι
κάτι πήραν, είτε
δουλειές στο Δημόσιο, που είχε με-
γάλα έσοδα, είτε
δουλειές που δημιουργήθηκαν για
να εξυπηρετούνται οι
«καλοί» ξένοι εκατομμυριού-
χοι. Μπήκαμε στην
Ευρωπαϊκή Ένωση, νομίζοντας ό-
τι διαλέξαμε τον «ίσιο
δρόμο», αλλά αυτός ο δρόμος
κάθε άλλο παρά ίσιος
είναι, αφού οι «βόρειοι» ξέ-
ρουν καλύτερα να
απομυζούν το αίμα των «νοτίων».
Κατά τ’ άλλα, η
μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα, ό-
πως γράφουν οι ξένες
εφημερίδες, έχει τρύπα 12
δισ. ευρώ, αλλά αυτή
είναι μια άλλη ιστορία.
Á Αυτός ο έρμος τόπος ελπίζει στο θαύμα, αφού
τα
κούφια λόγια των
πολιτικών, με τις αλληλοκατηγο-
ρίες και τις ανούσιες
θεωρίες, δεν φαίνεται να πεί-
θουν κανένα. Οι μόνοι
που δίνουν ελπίδα είναι οι ε-
θελοντές, οι οποίοι
άρχισαν να μαζεύουν τρόφιμα
για να θρέψουν τους
πεινασμένους. Ο χρόνος κυλά
και φαίνεται ότι όλοι
κρύβονται πίσω από το πάγωμα
της αγοράς, που επέβαλε
ο διοικητής Πανίκος Δημη-
τριάδης, και τις
διαρροές ερευνών, οι οποίες το μόνο
που πετυχαίνουν είναι
να εξοργίζουν τους πανικο-
βλημένους πολίτες. Πότε
επιτέλους θα «κουρευτεί»
το φαύλο πολιτικό
κατεστημένο, πότε επιτέλους θα
αρχίσουν ποινικές
έρευνες, πότε θα καταδικαστούν
οι ένοχοι, πότε
επιτέλους τα λόγια θα γίνουν πράξη;
Τα ατιμώρητα εγκλήματα,
του 1974, του χρηματιστη-
ρίου, της Ήλιος και του
Μαρί, επιτείνουν τους φό-
βους ότι θα έχουμε
επανάληψη του ίδιου θλιβερού
σκηνικού. Αλλά, όπως
λένε και οι σοφοί, το κακό μό-
νο από μεγαλύτερο κακό
τιμωρείται. Και όλα εδώ –σε
αυτή τη γη–
πληρώνονται, είτε σε προσωπικό, είτε σε
συλλογικό, είτε ακόμη
και σε εθνικό επίπεδο. Και πά-
νω από τη λογική
υπάρχει το θαύμα, και όταν οι άν-
θρωποι σχεδιάζουν, ο
Θεός γελά, και μαζί του οι τα-
πεινοί καταφρονεμένοι.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/3/2013
Σχόλια