Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε
Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
«Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε». Εδώ καίγονται τα σπίτια μας κι εσείς τραγουδάτε… Η αρχαία αυτή ρήση πάει γάντι με το σουρεαλιστικό σκηνικό που βιώνουν όλοι οι δημοσιογράφοι στην Βουλή και στα άλλα κέντρα εξουσίας. Οι άνθρωποι που εργάζονται στα Μέσα Ενημέρωσης κλαιν και οδύρονται για τις περικοπές μισθών και ωφελημάτων, πολλαπλάσιες από αυτές που συζητούνται με την τρόικα για τον δημόσιο τομέα. Την ίδια ώρα παρακολουθούν ομάδες πίεσης να κατακλύζουν τις κοινοβουλευτικές αίθουσας, να ζητούν επιδόματα, να απαιτούν αποζημιώσεις, να θέλουν αυξήσεις, λες και δεν συμβαίνει τίποτα σε αυτό τον τόπο. Αυτές τις προεκλογικές μέρες, περισσεύει ο λαϊκισμός, με τους βουλευτές να συναγωνίζονται σε υποσχέσεις, λες και ζούμε σε εποχές «παχιών αγελάδων».
Τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης, σίγουρα είναι οι εργαζόμενοι στα Μέσα Ενημέρωσης. Και όμως είναι οι τελευταίοι που τυγχάνουν δημοσιότητας, παρόλο που κρατούν στα χέρια τους και πένες και μικρόφωνα. Αποκόπηκε ο 13ο μισθός, μειώθηκαν σημαντικά οι μηνιαίοι μισθοί, συρρικνώθηκαν οι εισφορές στα ταμεία προνοίας, ενώ ως δαμόκλειος σπάθη επικρέμεται η απόλυση. Και ένα μεγάλο «γιατί» επαναλαμβάνεται στα θλιμμένα πρόσωπα, των εργαζομένων, οι οποίοι διερωτούνται αν πρέπει πλέον να «πληρώνουν» τους καναλάρχες και τους εκδότες για να έχουν δουλειά. Φόβος και τρόμος και στους εργαζόμενους στην κρατική τηλεόραση, όπου οι φήμες περί απολύσεων πάνε και έρχονται, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία, εδώ και δεκαετίες τυγχάνει του περίεργου καθεστώτος του αορίστου χρόνου.
Ο λαμπερός κόσμος των Μέσων Ενημέρωσης, μοιάζει με «τάφο κεκονιαμένο» με τους εργαζόμενους να βιώνουν ένα δράμα και να διερωτούνται που βρίσκονται τα χρήματα για πανάκριβες παραγωγές, για πολυτελέστατα πάρτι και ένα σωρό προκλητικές επιδείξεις. Και όλα αυτά με το αόρατο χέρι της εξουσίας, η οποία παραχωρεί δημόσιο πλούτο, είτε με αφορολόγητες ρυθμίσεις, είτε με εθνικές συχνότητες, είτε άλλως πως. Κάποτε λέχθηκε ότι πρέπει να υποβάλλουν δηλώσεις «πόθεν έσχες» οι εκδότες, οι καναλάρχες, οι αρχισυντάκτες και οι άλλοι διευθυντές των Μέσων Ενημέρωσης. Ωστόσο όλα με μαγικό τρόπο ξεχάστηκαν, όπως με μαγικό τρόπο δεν εφαρμόζονται οι νομοθεσίες για τις άδειες λειτουργίας των τηλεοράσεων, χωρίς να καίγεται καρφί σε κανένα.
Η μεγαλύτερη νεανική επανάσταση στον κόσμο, το πιο ελπιδοφόρο κίνημα στην ιστορία ήταν ο Μάης του 1968 στη Γαλλία, ο οποίος διαλύθηκε με ένα μαγικό τρόπο. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς και αναλυτές, αιτία ήταν τα ψεύτικα στατιστικά στοιχεία, για αύξηση της ανεργίας στους νέους, τα οποία παρακαλώ δημοσιοποιήθηκαν από το ελεγχόμενο βρετανικό BBC. Και σήμερα στην Κύπρο η εκτόξευση της ανεργίας, σκότωσε τα όνειρα χιλιάδων νέων ανθρώπων και όλων των «ρομαντικών» που νόμιζαν ότι με την πένα τους, θα μπορούσαν να αλλάξουν λίγο αυτό τον έρμο τόπο. Λογάριασαν όμως λάθος, αφού μπορεί να έχουν ήσυχη την συνείδηση τους, αλλά το άδειο τους «στομάχι» βαράει ταμπουρά.
Άμοιροι ευθυνών δεν είναι ούτε και οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι δεν κατάφεραν να κατοχυρώσουν το επάγγελμα τους, δεν μπόρεσαν να προστατεύσουν συντεχνιακά τους μισθούς τους και κυρίως δεν πέτυχαν να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία του τύπου, η οποία σύρεται και άγεται από τους «μισθούς πείνας» και τα πάθη του «αρρωστημένου γυαλιού». Και για το γεγονός ότι φθάσαμε σήμερα να πυροβολούμε τις πάλαι ποτέ «ιερές αγελάδες», τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, ευθύνη έχουν και οι δημοσιογράφοι – εκτός εξαιρέσεων – οι οποίοι για δεκαετίες οσμίζονταν την διαφθορά, αλλά δεν τολμούσαν να πουν λέξη, ελέω διαφήμισης. Όμως κάθε κρίση αποτελεί και ευκαιρία για αλλαγές. Σήμερα που οι άνθρωποι του τύπου άγγιξαν τον πάτο, είναι καιρός να γίνουν τομές, οι οποίες θα προστατεύσουν το επάγγελμα του δημοσιογράφου και κυρίως θα θωρακίσουν την δημοκρατία, βασικό συστατικό της οποίας, είναι η διαφάνεια και η ενημέρωση των πολιτών. Η δημοσιογραφία μπορεί να είναι η τέταρτη εξουσία, γιατί μπορεί και φανερώνει τα άπλυτα των άλλων εξουσιών. Αλλά είναι και «σταυρός» με την χριστιανική έννοια του όρου, αφού οι αληθινοί λειτουργοί του τύπου, ανεβαίνουν καθημερινό Γολγοθά με σύμμαχο την συνείδηση τους.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
«Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε». Εδώ καίγονται τα σπίτια μας κι εσείς τραγουδάτε… Η αρχαία αυτή ρήση πάει γάντι με το σουρεαλιστικό σκηνικό που βιώνουν όλοι οι δημοσιογράφοι στην Βουλή και στα άλλα κέντρα εξουσίας. Οι άνθρωποι που εργάζονται στα Μέσα Ενημέρωσης κλαιν και οδύρονται για τις περικοπές μισθών και ωφελημάτων, πολλαπλάσιες από αυτές που συζητούνται με την τρόικα για τον δημόσιο τομέα. Την ίδια ώρα παρακολουθούν ομάδες πίεσης να κατακλύζουν τις κοινοβουλευτικές αίθουσας, να ζητούν επιδόματα, να απαιτούν αποζημιώσεις, να θέλουν αυξήσεις, λες και δεν συμβαίνει τίποτα σε αυτό τον τόπο. Αυτές τις προεκλογικές μέρες, περισσεύει ο λαϊκισμός, με τους βουλευτές να συναγωνίζονται σε υποσχέσεις, λες και ζούμε σε εποχές «παχιών αγελάδων».
Τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης, σίγουρα είναι οι εργαζόμενοι στα Μέσα Ενημέρωσης. Και όμως είναι οι τελευταίοι που τυγχάνουν δημοσιότητας, παρόλο που κρατούν στα χέρια τους και πένες και μικρόφωνα. Αποκόπηκε ο 13ο μισθός, μειώθηκαν σημαντικά οι μηνιαίοι μισθοί, συρρικνώθηκαν οι εισφορές στα ταμεία προνοίας, ενώ ως δαμόκλειος σπάθη επικρέμεται η απόλυση. Και ένα μεγάλο «γιατί» επαναλαμβάνεται στα θλιμμένα πρόσωπα, των εργαζομένων, οι οποίοι διερωτούνται αν πρέπει πλέον να «πληρώνουν» τους καναλάρχες και τους εκδότες για να έχουν δουλειά. Φόβος και τρόμος και στους εργαζόμενους στην κρατική τηλεόραση, όπου οι φήμες περί απολύσεων πάνε και έρχονται, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία, εδώ και δεκαετίες τυγχάνει του περίεργου καθεστώτος του αορίστου χρόνου.
Ο λαμπερός κόσμος των Μέσων Ενημέρωσης, μοιάζει με «τάφο κεκονιαμένο» με τους εργαζόμενους να βιώνουν ένα δράμα και να διερωτούνται που βρίσκονται τα χρήματα για πανάκριβες παραγωγές, για πολυτελέστατα πάρτι και ένα σωρό προκλητικές επιδείξεις. Και όλα αυτά με το αόρατο χέρι της εξουσίας, η οποία παραχωρεί δημόσιο πλούτο, είτε με αφορολόγητες ρυθμίσεις, είτε με εθνικές συχνότητες, είτε άλλως πως. Κάποτε λέχθηκε ότι πρέπει να υποβάλλουν δηλώσεις «πόθεν έσχες» οι εκδότες, οι καναλάρχες, οι αρχισυντάκτες και οι άλλοι διευθυντές των Μέσων Ενημέρωσης. Ωστόσο όλα με μαγικό τρόπο ξεχάστηκαν, όπως με μαγικό τρόπο δεν εφαρμόζονται οι νομοθεσίες για τις άδειες λειτουργίας των τηλεοράσεων, χωρίς να καίγεται καρφί σε κανένα.
Η μεγαλύτερη νεανική επανάσταση στον κόσμο, το πιο ελπιδοφόρο κίνημα στην ιστορία ήταν ο Μάης του 1968 στη Γαλλία, ο οποίος διαλύθηκε με ένα μαγικό τρόπο. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς και αναλυτές, αιτία ήταν τα ψεύτικα στατιστικά στοιχεία, για αύξηση της ανεργίας στους νέους, τα οποία παρακαλώ δημοσιοποιήθηκαν από το ελεγχόμενο βρετανικό BBC. Και σήμερα στην Κύπρο η εκτόξευση της ανεργίας, σκότωσε τα όνειρα χιλιάδων νέων ανθρώπων και όλων των «ρομαντικών» που νόμιζαν ότι με την πένα τους, θα μπορούσαν να αλλάξουν λίγο αυτό τον έρμο τόπο. Λογάριασαν όμως λάθος, αφού μπορεί να έχουν ήσυχη την συνείδηση τους, αλλά το άδειο τους «στομάχι» βαράει ταμπουρά.
Άμοιροι ευθυνών δεν είναι ούτε και οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι δεν κατάφεραν να κατοχυρώσουν το επάγγελμα τους, δεν μπόρεσαν να προστατεύσουν συντεχνιακά τους μισθούς τους και κυρίως δεν πέτυχαν να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία του τύπου, η οποία σύρεται και άγεται από τους «μισθούς πείνας» και τα πάθη του «αρρωστημένου γυαλιού». Και για το γεγονός ότι φθάσαμε σήμερα να πυροβολούμε τις πάλαι ποτέ «ιερές αγελάδες», τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, ευθύνη έχουν και οι δημοσιογράφοι – εκτός εξαιρέσεων – οι οποίοι για δεκαετίες οσμίζονταν την διαφθορά, αλλά δεν τολμούσαν να πουν λέξη, ελέω διαφήμισης. Όμως κάθε κρίση αποτελεί και ευκαιρία για αλλαγές. Σήμερα που οι άνθρωποι του τύπου άγγιξαν τον πάτο, είναι καιρός να γίνουν τομές, οι οποίες θα προστατεύσουν το επάγγελμα του δημοσιογράφου και κυρίως θα θωρακίσουν την δημοκρατία, βασικό συστατικό της οποίας, είναι η διαφάνεια και η ενημέρωση των πολιτών. Η δημοσιογραφία μπορεί να είναι η τέταρτη εξουσία, γιατί μπορεί και φανερώνει τα άπλυτα των άλλων εξουσιών. Αλλά είναι και «σταυρός» με την χριστιανική έννοια του όρου, αφού οι αληθινοί λειτουργοί του τύπου, ανεβαίνουν καθημερινό Γολγοθά με σύμμαχο την συνείδηση τους.
Σχόλια