Η γραφειοκρατία τρώει και τους πολιτικούς

Τραβούσε τα μαλλιάτου υπουργός, όταν πρόσφατα και εν μέσω οικονομικής κρίσης, του ζητήθηκε από σοβαρή ανεξάρτητη υπηρεσία του κράτους, να δημιουργήσει μια ολόκληρη υπηρεσία, με διευθυντές και παραδιευθυντές, για να παρεμβαίνει σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Το αληθινά σοβαρό στέλεχος της κυβέρνησης χαμογέλασε και τους απάντησε ότι μπορεί να τους διαθέσει ένα γραφέα και μάλιστα για μερικές ώρες, για να επιτελεί τη δουλειά που θέλουν.

 

Έτσι και έπραξε και η δουλειά έγινε τέλεια και μάλιστα πάμφθηνα και χωρίς τσακωμούς. Φυσικά ο άνθρωπος γνωρίζει ότι δεν θα κερδίσει μερικές δεκάδες ψήφους στις επόμενες εκλογές και σίγουρα δεν νοιάζεται γι’ αυτό. Ανάλογες ιστορίες μπορεί να ακούσει κανείς σχεδόν σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες.

 

Πρόσφατα ένα γενικός διευθυντής που αφυπηρέτησε μονολογούσε με αυτοκριτική διάθεση ότι στο Δημόσιο δουλεύει το ένα τρίτο, για να πληρώνονται τα δύο τρία που κάθονται, γκρινιάζουν και ψάχνουν τρόπους για να σκοτώσουν την ώρα τους.

 

«Το σχοινί του χωριάτη, διπλό φτάνει και μονό δεν φτάνει» λέει η παροιμία, δεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο, τον παραλογισμό που επικρατεί στο κράτος ή καλύτερα στους άρχοντες αυτού του τόπου, που ξέρουν να ευλογούν τα γένια τους, αλλά δεν ξέρουν πώς ζουν οι φτωχοί και οι καταφρονημένοι. Ξέχασαν τη φοροδιαφυγή, ξέχασαν τη διαφθορά, ξέχασαν τις καταθέσεις στο εξωτερικό και τους εγκληματίες του λευκού κολάρου και βάλθηκαν ελέω Τρόικας, ν’ αρπάξουν από τις τσέπες, ακόμη και των φοβισμένων ιδιωτικών υπαλλήλων, λίγα περισσότερα ευρώ ώστε να σώσουν το τομάρι τους, το σύστημα το οποίο καταρρέει, υπό το βάρος της απρονοησίας και της κουτοπονηριάς. Το παράδειγμα της Ελλάδας και της πολιτικής εξαφάνισης των πάλαι ποτέ πανίσχυρων Γιώργου Παπανδρέου και Βαγγέλη Βενιζέλου, αποτελούν το τελευταίο ζωντανό παράδειγμα και την καλύτερη επιβεβαίωση ότι όλα εδώ πληρώνονται.

 

 

Η εταιρία KPMG ετοίμασε μια ογκωδέστατη έρευνα για τη γραφειοκρατία η οποία έφθασε και στη Βουλή. Καταγράφονται πράγματα και θαύματα σε οκτώ δημόσιες υπηρεσίες, με τις οποίες συναλλάσσεται κυρίως ο κόσμος. Αποδεικνύεται επιστημονικά ότι η γραφειοκρατία στοιχίζει στις ιδιωτικές επιχειρήσεις 700 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, επιπρόσθετα από το δικαιολογημένο διοικητικό κόστος, που φτάνει στο ένα δισ. ευρώ. Η μελέτη εισηγείται μια σειρά από 30 δράσεις, οι οποίες αν υλοποιηθούν θα επιφέρουν εξοικονόμηση 22% και ένα ποσό 150 εκατ. ευρώ. Η πλάκα είναι ότι όλοι τα ξέρουν, όλοι βρίζουν το σύστημα και όμως κανένας δεν μπορεί να τα βάλει με τον «μινώταυρο» ο οποίος ήδη άρχισε να τρώει πολιτικούς και τους επόμενους μήνες, θα αρχίσει να καταβροχθίζει μεγαλόσχημους «μανδαρίνους».

 

 

Στο Υπουργείο Οικονομικών υπάρχει ολόκληρη ομάδα που ασχολείται εδώ και χρόνια με την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας. Ωστόσο, ουσιαστικά, η δουλειά που κάνει είναι να καθησυχάζει τη συνείδηση των αδύναμων αρχόντων, που το μόνο που σκέφτονται είναι το πολιτικό κόστος, τις ψήφους και σίγουρα τις καρέκλες τους. Εξαγγέλλουν ότι θα μειώσουν τους δημοσίους υπαλλήλους κατά 1000 τον χρόνο. Αλήθεια, γιατί δεν εξαγγέλλουν την κατάργηση 10 διευθυντικών θέσεων κάθε χρόνο και τη συνένωση υπηρεσιών. Αν το τολμούσαν η εξοικονόμηση θα ήταν πολύ μεγαλύτερη και σίγουρα θα μπορούσαν ζήσουν πολύ περισσότερες οικογένειες χαμηλόμισθων υπαλλήλων. Όπως έλεγε πρόσφατα και ένας ειλικρινής διευθυντής του Δημοσίου, φτιάξαμε μια δημόσια υπηρεσία, με στρατηγούς και δεν έχουμε στρατιώτες για να δουλέψουν.

 

 

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Θα μπορούσαν πολλές ανεξάρτητες υπηρεσίες να ενταχθούν σε Υπουργεία, όπως ο ΚΟΤ στο Υπουργείο Εμπορίου, η ΑΝΑΔ στο Υπουργείο Εργασίας και ένα σωρό άλλες υπηρεσίες. Στους ημικρατικούς οργανισμούς η κατάσταση ξέφυγε από κάθε όριο με τους διευθυντές και τους παραδιευθυντές που δεν έχουν δουλειά. Στην Αστυνομία τα ίδια και χειρότερα. Στον στρατό η κατάσταση είναι τραγική με ένα στρατό 10 χιλιάδων φαντάρων και αριθμό αξιωματικών για τις ανάγκες στρατού 100 χιλιάδων στρατιωτών. Γιατί όχι και στην εκπαίδευση να καταργηθεί ο διαχωρισμός των Δημοτικών Σχολείων σε πρώτο και δεύτερο κύκλο και γιατί όχι να συνενωθούν τα Γυμνάσια και τα Λύκεια, ώστε να εξοικονομηθούν διευθυντές και να προσληφθούν περισσότεροι δάσκαλοι και καθηγητές. Με άλλα λόγια να εφαρμοστεί η οικονομία κλίμακας και πιο απλά να εφαρμοστεί η κοινή λογική η οποία δεν είναι καθόλου κοινή.