Αναμένοντας τον «δήμιο» των δημόσιων υπαλλήλων

➧ Εγώ αν δεν πληρώσω τις δόσεις του δανείου μου, οι τράπεζες θα μου στείλουν επιστολή και θα με κάνουν και ρεζίλι στους εγγυητές που με εμπιστεύτηκαν. Αν αδυνατώ να πληρώσω, θα με πάρουν δικαστήριο, θα μου φάνε την περιουσία μου, θα με κηρύξουν σε πτώ- χευση και για πέντε χρόνια θα βρίσκομαι σε ομηρία. Αυτοί που οδήγησαν το κράτος σε χρεοκοπία, πώς ά- ραγε θα πρέπει να τιμωρηθούν; Αλήθεια δεν έχουν ευθύνη όλοι αυτοί οι «μανταρίνοι» του Υπουργείου Οι- κονομικών και της Κεντρικής Τράπεζας, όπως λέει και ο Δημήτρης Χριστόφιας, οι οποίοι δεν προειδοποίησαν ότι θα οδηγηθεί ο τόπος σε αυτή τη τραγική κατάστα- ση; Οι υπουργοί, οι βουλευτές, ο διοικητής της Κεντρι- κής, οι γενικοί διευθυντές και όλοι οι ακριβοπληρωμέ- νοι διευθυντές του Δημοσίου, με τις λιμουζίνες, τις ι- διαιτέρες και τα μυθικά επιδόματα, δεν έχουν άραγε καμία ευθύνη; Οι απορίες αυτές ακούγονται σε κάθε καφενέ και σε κάθε καφετέρια της Κύπρου και φυσι- κά κανένας δεν μπορεί να δώσει απάντηση. ➧ Η οικονομία είναι κυρίως ψυχολογία συνηθίζουν να λένε οι οικονομολόγοι και ο φόβος που ταλανίζει ό- λους τους φτωχούς και καταφρονεμένους, εξανέμισε την κατανάλωση και διέλυσε τους αυτοεργοδοτούμε- νους μικροεπιχειρηματίες. Μειώθηκαν τα έσοδα του κράτους από τον ΦΠΑ και άλλους φόρους, μειώθηκαν τα έργα του Δημοσίου και τελικά αυτός ο φαύλος κύ- κλος μετατράπηκε σε οργή κατά των δημόσιων υπαλ- λήλων, οι οποίοι εξακολουθούν να απολαμβάνουν μι- σθούς και επιδόματα, τα οποία είναι φανταστικά για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Η λύση στο πρόβλημα σίγουρα δεν είναι το «κάψιμο στην πυρά» όλων των αρμοδίων –αυτό γίνεται στην συνείδησή τους– αλλά ο εξορθολογισμός της λειτουργίας της δη- μόσιας υπηρεσίας, η οποία μόνο παραλογισμούς έχει να επιδείξει. ➧ Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο λεγόμενο πολιτικό κό- στος. Πιο απλά για χρόνια για να προσληφθείς στο Δη- μόσιο, έπρεπε να έχεις κομματική ταυτότητα. Παλαιότε- ρα προσλαμβάνονταν και προάγονταν όλοι από μία πα- ράταξη και ένα κόμμα, ενώ στη διαδρομή του χρόνου υ- πήρξε η αναλογικότητα, ανάμεσα στις δυνάμεις των κομμάτων. Οι διευθυντές του Δημοσίου λειτουργούσαν πρώτα ως κομματικοί πυρήνες και μετά υπηρετούσαν τη θέση που κατείχαν, αν βεβαίως είχαν τα προσόντα. Τα περί αξιοκρατίας και αξιολόγησης τους έργου που επι- τελούσαν, ήταν κούφια λόγια και πανάκριβες μελέτες για τα συρτάρια. Τα ίδια και χειρότερα με τους εκλεγμέ- νους αξιωματούχους. Όσοι αποτύγχαναν από βουλευ- τές, εκλέγονταν στις εκατοντάδες θέσεις των δημοτι- κών συμβούλων ή διορίζονται στις δεκάδες θέσεις των συμβούλων των ημικρατικών οργανισμών. Όλοι απο- λάμβαναν επιδόματα, έξοδα παραστάσεως και οι χειρό- τεροι φακελάκια κάτω από το τραπέζι. ➧ Η κατάσταση δεν πάει άλλο και το παράδειγμα της Ελλάδας πρέπει να συνετίσει τους εξουσιαστές του τόπου. Το ταμείον είναι μείον και δεν είναι ακόμη σί- γουρο ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα μπορούν να πλη- ρώνονται μέχρι το τέλος του χρόνου. Ακόμη και να δοθεί το δάνειο από τη Ρωσία, ακόμη και αν η τρόικα επιβάλει μέτρα σοκ, είναι η ώρα για λήψη διαρθρωτι- κών μέτρων, ώστε η κρίση να μετατραπεί σε ευκαι- ρία. Η ιστορία του Γιωργάκη Παπανδρέου, ο οποίος παράλαβε την «καυτή πατάτα» από τον Κωστάκη Κα- ραμανλή και τελικά την παρέδωσε στον Αντωνάκη Σα- μαρά, διαλύοντας και το ΠΑΣΟΚ, φαίνεται ότι θα επα- ναληφθεί και στην Κύπρο. Ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ, με την επιλογή Σταύρου Μαλά, φαίνεται ότι βιάζονται να παραδώσουν την εξουσία στον Νίκο Αναστασιάδη, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα κρύβονται πίσω από ανεξάρτητους υποψηφίους, όπως ο Γιώρ- γος Λιλλήκας, οι οποίοι λογικά δεν έχουν πιθανότητες εκλογής. ➧ Η οικονομία απαιτεί θυσίες και όλοι δείχνουν ότι θέ- λουν να αναλάβει το ρόλο του «δήμιου» ο Νίκος Ανα- στασιάδης, ο οποίος φαίνεται ότι θα κληθεί να παίξει ένα παιχνίδι υψηλότατου ρίσκου, αναλαμβάνοντας την εξουσία. Οι δανειστές προστάζουν και τα νούμερα λέ- νε, ότι πρέπει να μειωθεί το μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να συνενωθούν δημόσιες υπηρε- σίες, πρέπει να καταργηθούν διευθυντικές θέσεις, πρέπει να μειωθούν οι σχολές στα πανεπιστήμια, πρέ- πει να συνενωθούν δήμοι και κοινότητες, πρέπει κα- ταργηθούν επιδόματα και ωφελήματα, πρέπει να συρ- ρικνωθεί και εκσυγχρονιστεί ο στρατός, πρέπει να μει- ωθούν θέσεις εξουσίας και ένα σωρό άλλα επώδυνα μέτρα. Το ερώτημα είναι αν θα καταδεχθούν οι πλού- σιοι του δημοσίου, να χάσουν λίγα από τα προνόμια τους ή αν θα ακολουθηθεί η τραγική ιστορία της Ελλά- δα με τις οριζόντιες περικοπές, οι οποίες διέλυσαν τη χώρα. Το ρίσκο είναι μεγάλο και σίγουρα για να φυσή- ξει ο άνεμος για την Τροία, θα πρέπει να θυσιαστεί η Ιφιγένεια –οι δημόσιοι υπάλληλοι– οι πολυαγαπημένοι κάθε εξουσίας.