Το «κονκλάβιο» με τις άτυπες συνταγματικές εκτροπές

Να κάνουμε μια επιτροπή για να διαλύσει ό-
λες τις άλλες επιτροπές για να δει ο τόπος
προκοπή έλεγε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
και δεν είχε καθόλου άδικο. Όποιος θέλει να
αφήσει άλυτο ένα πρόβλημα το παραπέμπει
από επιτροπή σε επιτροπή, από σύσκεψη σε
σύσκεψη. Όσοι δεν σκέπτονται συσκέπτονται,
λέει η λαϊκή ρήση και πάει γάντι, σε όλα αυτά
τα τρελά που αποκαλύπτονται αυτές τις μέρες
για τη διαχείριση του φονικού φορτίου στο
Μαρί. Από συσκέψεις άλλο τίποτα, αλλά από
αποφάσεις μηδέν. Η Γενική Ελέγκτρια, Χρυ-
στάλλα Γιωρκάτζη, η μόνη ίσως που διάβασε
και κατάλαβε τι έγραφαν οι επιστολές των
στρατιωτικών, επεσήμανε ότι ήταν κοινή λογι-
κή, ότι ήταν επικίνδυνο το φορτίο. Βεβαίως η
κοινή λογική δεν είναι καθόλου κοινή και επι-
βεβαιώνεται από το γεγονός ότι άλλα διάβα-
ζαν στις επιστολές και άλλα καταλάβαιναν όλοι
αυτοί που έπρεπε να λάβουν αποφάσεις για
το φονικό φορτίο του Ιράν.
➧ Τα ίδια και χειρότερα και στην οικονομία. Συ-
σκέφτηκαν οι αρχηγοί, αποφάσισαν ομόφωνα,
βγήκαν και μίλησαν για ενότητα και όλος ο κό-
σμος αναθάρρεψε, ότι επιτέλους κάτι θα γίνει
για να γλιτώνουμε τα χειρότερα. Και πριν αλέ-
κτωρ φωνήσαι τρις, τσακώθηκαν, βρίστηκαν
και ήλθε η καμπάνα από τους οίκους αξιολόγη-
σης. Τώρα τι μας γνοιάζει για αυτούς –λέμε-
αλλά όταν έλθει η δύσκολη ώρα του δανει-
σμού και των ψηλών επιτοκίων, τότε είναι που
μας πιάνει το αλίμονο για τα επιτόκια που θα
πρέπει να πληρώσουμε.
➧ Το μεγάλο κακό ξεκινά από την ανομολόγητη
συνταγματική εκτροπή, των άτυπων τάχα συ-
σκέψεων, όπου αντί να συσκέπτονται, μάλλον
κουβεντιάζουν, προσπαθώντας να αποσείσει ο
ένας τις ευθύνες στον άλλο για δύσκολες απο-
φάσεις που πρέπει να ληφθούν. Και στο τέλος
συντάσσουν ένα βαρύγδουπο έγγραφο με
διαπιστώσεις αλλά χωρίς αποφάσεις, το οποίο
αφήνει όλους ευτυχισμένους, αφού κανένας
δεν φέρει ευθύνη. Καλά αφού τις σημαντικές
αποφάσεις τις λαμβάνουν σε διακομματικές
συσκέψεις, είτε στο Προεδρικό είτε στη Βου-
λή, γιατί δεν καταργούμε τους μισούς υπουρ-
γούς και τους περισσότερους βουλευτές, για
να γλιτώσουμε και ένα σωρό εκατομμύρια.
➧ Η δημοκρατία βασίζεται πάνω στον διαχωρι-
σμό των εξουσιών. Η εκτελεστική εξουσία α-
ποφασίζει και η νομοθετική εγκρίνει ή απορ-
ρίπτει. Τα τελευταία χρόνια καθιερώθηκε η
πρακτική των διακομματικών συσκέψεων, είτε
στο Προεδρικό, είτε στη Βουλή. Ο Πρόεδρος
και οι υπουργοί καλούν στα γραφεία τους, εκ-
προσώπους των κομμάτων και συζητούν διά-
φορα καυτά θέματα, πριν αυτά γίνουν νομο-
σχέδια και κατατεθούν στη Βουλή για ψήφιση.
Αλήθεια γιατί αυτό να μη γίνεται στο πλαίσιο
των συνταγματικών προνοιών και να αναλαμ-
βάνει ο καθένας την ευθύνη του. Να συσκέ-
πτονται οι τεχνοκράτες, να μελετούν τα νομο-
σχέδια στο Υπουργικό Συμβούλιο και ακολού-
θως να κατατίθενται στη Βουλή, για τροποποί-
ηση, έγκριση ή απόρριψη. Το «παζάρι» να γί-
νεται στα βουλευτικά έδρανα, με την συλλογι-
κή σοφία όλων των βουλευτών. Γιατί μόνο το
«κονκλάβιο» των λίγων να λαμβάνει αποφά-
σεις.
➧ Στη Βουλή καθιερώθηκε εδώ και χρόνια η ά-
τυπη σύσκεψη των αρχηγών, όπου καμιά δε-
καριά άτομα, καθορίζουν το πότε και πώς θα
ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο. Οι υπόλοιποι, οι ο-
ποίοι κατάντησαν δεύτερης κατηγορίας βου-
λευτές, απλά σιωπούν γιατί φοβούνται για ευ-
νόητους λόγους να τα βάλουν με τις κεφαλές
των κομμάτων τους. Πριν από μερικά χρόνια ό-
ταν έγινε ίσως η πιο πετυχημένη φορολογική
μεταρρύθμιση, με υπουργό τον Τάκη Κληρίδη
και πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών τον
Μάρκο Κυπριανού, ήταν μοναδικές οι διαπραγ-
ματεύσεις που διεξάγονταν στα βουλευτικά έ-
δρανα. Συμμετείχαν ή ενημερώνονταν συνε-
χώς σχεδόν όλοι οι βουλευτές και δεν χρειά-
ζονταν ύποπτα παζάρια λίγων ανθρώπων. Γιατί
άραγε έπρεπε να γίνουν τόσες συσκέψεις για
να προωθηθούν τα αυτονόητα, δηλαδή μέτρα
για αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.
➧ Τα ίδια και χειρότερα γίνονται στο Εθνικό Συμ-
βούλιο. Κατάθεση απόψεων, συζήτηση και α-
ποτέλεσμα μηδέν. Ο εκάστοτε Πρόεδρος απο-
φασίζει και οι άλλοι κουβεντιάζουν για να δια-
φωνούν και να επικρίνουν αργότερα στις τη-
λεοράσεις. Ακόμη και οι ίδιοι εθνικοσύμβουλοι
απαξιώνουν το άτυπο Σώμα, με τα χειρότερα
επίθετα. Ας πάρει ο εκλεγμένος Πρόεδρος τις
αποφάσεις του, ας πάρουν οι υπουργοί τις δύ-
σκολες αποφάσεις και ας αναλάβουν το βάρος
της απόρριψης οι αρχηγοί των κομμάτων και οι
βουλευτές. Τα άλλα με το ολίγον κυβερνώντες
οι βουλευτές και ολίγον νομοθέτες οι υπουρ-
γοί, μάλλον με το ολίγον «έγγυος» ακούγεται.
Το πρόβλημα είναι ότι τελικά τη νύφη την πλη-
ρώνουν οι πολίτες που πληρώνουν αυτούς
που δεν σκέφτονται, αλλά συσκέπτονται.