ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
«Η φαντασία στην πολιτική» ήταν κάποτε ένα φανταστικό σύνθημα, για την ανάγκη για αλλαγή στην πολιτική. Σήμερα φαίνεται ότι η φαντασία μπήκε για τα καλά στην πολιτική διαφήμιση, αλλά όχι στην πραγματική πολιτική. Αυτές τις μέρες βλέπουμε εξαιρετικές προεκλογικές διαφημίσεις, οι οποίοι παραπέμπουν σε «αμερικανιές», σε αμερικανικά πρότυπα. Ωστόσο η κυπριακή νοοτροπία και η κατάρα της υποκρισίας, παρεισέφρησε και σε αυτή την πρακτική. Πιο απλά, βλέπουμε αρνητικές διαφημίσεις, χωρίς να ονομάζονται οι αντίπαλοι, αλλά απλά φωτογραφίζονται. Η νομοθεσία μπορεί να είναι η αιτία, αφού απαγορεύονται οι αρνητικές διαφημίσεις. Ωστόσο τηρείται το γράμμα του νόμου και όχι το πνεύμα του. Εδώ έρχεται και δένει η λαϊκή ρήση, «θέλω να αγκαλέσω το Θεό, αλλά ποιος εν να τον κρίνει», δηλαδή θέλω να κάνω αγωγή στο Θεό, αλλά ποιος θα τον κρίνει.
Τα μεγάλα κόμματα άφησαν κατά μέρους το κυπριακό και στράφηκαν στην οικονομία, ενώ τα μικρότερα κόμματα επέλεξαν πιο νεφελώδη μηνύματα, παραπέμποντας και στο κυπριακό και στην οικονομία. Το ΑΚΕΛ θυμήθηκε τους S-300 και το χρηματιστήριο και ο ΔΗΣΥ στάθηκε στην αύξηση της ανεργίας και το αρνητικό επιχειρηματικό περιβάλλον. Το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ παρέμειναν στα κλασικά μηνύματα, με το κόμμα του κέντρου να στέλλει μηνύματα για την ιστορία και την αξιοπιστία του κόμματος και το σοσιαλιστικό κόμμα να παραπέμπει στον δυναμισμό και την γροθιά που φέρνει την σύγκρουση και την αλλαγή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι διαφημίσεις των Οικολόγων, οι οποίοι σατιρίζουν τα υπόλοιπα κόμματα
Ένας
Σχόλια