Η εύκολη απάντηση από όλους όσοι βρίσκονται στην
εξουσία και λαμβάνουν αποφάσεις για τη λειτουργία
της δημόσιας υπηρεσίας είναι ότι δεν αγγίζουμε τις
δομές διοίκησης, γιατί θα χάσουν τη δουλειά τους
πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Θα αυξηθούν οι δείκτες
της ανεργίας και θα πολλαπλασιαστούν τα κοινωνικά
προβλήματα. Στα κρυφά οι «πονηροί» πολιτικοί λένε
ότι για κάθε θέση στο Δημόσιο αντιστοιχούν και αρ-
κετές ψήφοι. «Αν αρχίσουμε να διώχνουμε υπαλλή-
λους που δεν έχουν δουλειά», συμπληρώνουν, «τότε
θα μας μαυρίσουν οι ψηφοφόροι και θα έχουμε στο
κεφάλι μας και τις συντεχνίες, με απεργίες και ανα-
ταραχές». Και κάποτε διερωτούνται με κυνισμό:
«Εμείς θα σώσουμε το ρωμαίικο; Δηλαδή εμείς θα
θυσιαστούμε για να σωθεί ο τόπος; Δεν βαριέσαι,
κρύψε να περάσουμε, να απολαύσουμε την εξουσία
και τα προνόμια μας και ας “κουρεύονται” οι οικονο-
μικοί δείκτες».
➧ Ο Μακάριος λέγεται ότι μόλις επέστρεψε στην Κύ-
προ το 1974, ζήτησε από τους συνεργάτες του να
πολλαπλασιάσουν τις θέσεις στο Δημόσιο, ώστε να
αντιμετωπιστεί η ανεργία. Έτσι υπηρεσίες με δέκα υ-
παλλήλους, ξαφνικά απέκτησαν 100 και τότε ήταν
που άρχισε η ανέγερση λυόμενων υποστατικών, για
να αποκτήσουν γραφεία οι δημόσιοι υπάλληλοι. Με-
ρικές «παράγκες» εξακολουθούν να φιλοξενούν, υ-
ψηλόμισθους σήμερα, δημοσίους υπαλλήλους. Σε
άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για να αντιμετωπίσουν την
ανεργία, ακολούθησαν άλλους δρόμους. Αντί να δί-
δουν επιδόματα, βάζουν τους άνεργους να φτιά-
χνουν και να χαλούν δρόμους, να χαλούν και να κτί-
ζουν κτήρια, ακόμη και να δουλεύουν λίγες ώρες, ώ-
στε να μην κάθονται. Όλα αυτά σε προσωρινή βάση
και ποτέ με το καθεστώς της μονιμότητας. Σε αυτές
τις χώρες υλοποιούν το ελληνικό ρητό που λέει ότι η
«αργία μήτηρ πάσης κακίας». Δηλαδή μειώνουν τα
κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα που προκαλεί
η ανεργία και τα οποία διαλύουν όχι μόνο οικογένει-
ες, αλλά και ολόκληρους λαούς.
➧ Η «κακία της αργίας» φαίνεται ότι άρχισε να διαλύει
τις εταιρείες του Δημοσίου, με πρώτο παράδειγμα τη
Eurocypria. Τώρα «ψυχομαχούν» οι Κυπριακές Αε-
ρογραμμές και το Σφαγείο Κοφίνου, ενώ οι φόβοι ότι
θα ακολουθήσουν και άλλες εταιρείες είναι εφιαλτι-
κοί. Οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαγορεύ-
ουν τις επιδοτήσεις σε εταιρείες που είτε ανήκουν
στο κράτος είτε έχει την πλειοψηφία των μετοχών το
Δημόσιο, με εξαίρεση τα εθνικά ΜΜΕ. Και όλα αυτά,
για να σταματήσει το πλιάτσικο στους διορισμούς. Ο
κοσμάκης με τους φόρους πλήρωνε και οι «έξυπνοι»
κυβερνώντες έφτιαχναν εταιρείες, ιδιωτικού τάχα δι-
καίου, για να μην υπάρχει τάχα γραφειοκρατία. Έτσι,
με ένα τηλέφωνο διόριζαν τον δικό τους, ο οποίος
σπάνια είχε τα ανάλογα προσόντα και σπανιότερα ή-
ταν ο καλύτερος. Και επιπλέον σε όποια κλίμακα ή-
θελαν και φυσικά δεν έδιναν λογαριασμό σε κανέ-
ναν. Τώρα ψάχνουν το λάθος, ετοιμάζουν σχέδια α-
φυπηρετήσεων για τις αερογραμμές, φορτώνουν
τους δήμους και τις κοινότητες με υπαλλήλους του
σφαγείου και ποιος ξέρει τι θα ακολουθήσει.
➧ Με απλά λόγια, η γραφειοκρατία, η οποία έθρεφε
για χρόνια το σύστημα εξουσίας, τώρα τρώει τα παι-
διά της. Και ας ελπίσουμε ότι δεν θα φθάσουμε στην
τραγωδία της Ελλάδας, όπου το μόνο που έμεινε εί-
ναι να ξεπουλήσουν την Ακρόπολη, όπως λένε οι πο-
νηροί Γερμανοί, για να ξεχρεώσουν. Και η πλάκα εί-
ναι ότι οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι και οι μισοί εργα-
ζόμενοι στους ημικρατικούς οργανισμούς δουλεύουν
για να καλύπτουν τις ελλείψεις των άλλων μισών.
Κάποιοι θεωρούν ότι το ποσοστό που ανταποκρίνεται
στα καθήκοντά του είναι 20% και το υπόλοιπο 80%
ζει παρασιτικά, απολαμβάνοντας το προνόμιο της μο-
νιμότητας. Το στρεβλό σύστημα αντί να ανταμείβει,
τιμωρεί τους καλούς, γιατί φανερώνουν την κενότη-
τα των προϊσταμένων και των άλλων συναδέλφων
τους.
➧ Οι στατιστικές στην Ευρωπαϊκή Ένωση λένε ότι η
γραφειοκρατία φθάνει στο 3% του ΑΕΠ, δηλαδή κά-
θε χρόνο χάνονται πολλά δισεκατομμύρια ευρώ. Η
Επιτροπή Εμπορίου της Βουλής, η οποία άνοιξε τη
συζήτηση του θέματος, δεν κρύβει την απογοήτευσή
της, τόσο για το γεγονός ότι δεν λαμβάνονται μέτρα,
όσο και για την έλλειψη μελετών. Αν υπολογίσουμε
το κόστος της γραφειοκρατίας στην Κύπρο, με βάση
το ποσοστό που υπάρχει στην Ευρώπη, τότε το ποσό
που χάνεται ξεπερνά τα 400 εκατ. ευρώ τον χρόνο.
Και μη χειρότερα.
εξουσία και λαμβάνουν αποφάσεις για τη λειτουργία
της δημόσιας υπηρεσίας είναι ότι δεν αγγίζουμε τις
δομές διοίκησης, γιατί θα χάσουν τη δουλειά τους
πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Θα αυξηθούν οι δείκτες
της ανεργίας και θα πολλαπλασιαστούν τα κοινωνικά
προβλήματα. Στα κρυφά οι «πονηροί» πολιτικοί λένε
ότι για κάθε θέση στο Δημόσιο αντιστοιχούν και αρ-
κετές ψήφοι. «Αν αρχίσουμε να διώχνουμε υπαλλή-
λους που δεν έχουν δουλειά», συμπληρώνουν, «τότε
θα μας μαυρίσουν οι ψηφοφόροι και θα έχουμε στο
κεφάλι μας και τις συντεχνίες, με απεργίες και ανα-
ταραχές». Και κάποτε διερωτούνται με κυνισμό:
«Εμείς θα σώσουμε το ρωμαίικο; Δηλαδή εμείς θα
θυσιαστούμε για να σωθεί ο τόπος; Δεν βαριέσαι,
κρύψε να περάσουμε, να απολαύσουμε την εξουσία
και τα προνόμια μας και ας “κουρεύονται” οι οικονο-
μικοί δείκτες».
➧ Ο Μακάριος λέγεται ότι μόλις επέστρεψε στην Κύ-
προ το 1974, ζήτησε από τους συνεργάτες του να
πολλαπλασιάσουν τις θέσεις στο Δημόσιο, ώστε να
αντιμετωπιστεί η ανεργία. Έτσι υπηρεσίες με δέκα υ-
παλλήλους, ξαφνικά απέκτησαν 100 και τότε ήταν
που άρχισε η ανέγερση λυόμενων υποστατικών, για
να αποκτήσουν γραφεία οι δημόσιοι υπάλληλοι. Με-
ρικές «παράγκες» εξακολουθούν να φιλοξενούν, υ-
ψηλόμισθους σήμερα, δημοσίους υπαλλήλους. Σε
άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για να αντιμετωπίσουν την
ανεργία, ακολούθησαν άλλους δρόμους. Αντί να δί-
δουν επιδόματα, βάζουν τους άνεργους να φτιά-
χνουν και να χαλούν δρόμους, να χαλούν και να κτί-
ζουν κτήρια, ακόμη και να δουλεύουν λίγες ώρες, ώ-
στε να μην κάθονται. Όλα αυτά σε προσωρινή βάση
και ποτέ με το καθεστώς της μονιμότητας. Σε αυτές
τις χώρες υλοποιούν το ελληνικό ρητό που λέει ότι η
«αργία μήτηρ πάσης κακίας». Δηλαδή μειώνουν τα
κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα που προκαλεί
η ανεργία και τα οποία διαλύουν όχι μόνο οικογένει-
ες, αλλά και ολόκληρους λαούς.
➧ Η «κακία της αργίας» φαίνεται ότι άρχισε να διαλύει
τις εταιρείες του Δημοσίου, με πρώτο παράδειγμα τη
Eurocypria. Τώρα «ψυχομαχούν» οι Κυπριακές Αε-
ρογραμμές και το Σφαγείο Κοφίνου, ενώ οι φόβοι ότι
θα ακολουθήσουν και άλλες εταιρείες είναι εφιαλτι-
κοί. Οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαγορεύ-
ουν τις επιδοτήσεις σε εταιρείες που είτε ανήκουν
στο κράτος είτε έχει την πλειοψηφία των μετοχών το
Δημόσιο, με εξαίρεση τα εθνικά ΜΜΕ. Και όλα αυτά,
για να σταματήσει το πλιάτσικο στους διορισμούς. Ο
κοσμάκης με τους φόρους πλήρωνε και οι «έξυπνοι»
κυβερνώντες έφτιαχναν εταιρείες, ιδιωτικού τάχα δι-
καίου, για να μην υπάρχει τάχα γραφειοκρατία. Έτσι,
με ένα τηλέφωνο διόριζαν τον δικό τους, ο οποίος
σπάνια είχε τα ανάλογα προσόντα και σπανιότερα ή-
ταν ο καλύτερος. Και επιπλέον σε όποια κλίμακα ή-
θελαν και φυσικά δεν έδιναν λογαριασμό σε κανέ-
ναν. Τώρα ψάχνουν το λάθος, ετοιμάζουν σχέδια α-
φυπηρετήσεων για τις αερογραμμές, φορτώνουν
τους δήμους και τις κοινότητες με υπαλλήλους του
σφαγείου και ποιος ξέρει τι θα ακολουθήσει.
➧ Με απλά λόγια, η γραφειοκρατία, η οποία έθρεφε
για χρόνια το σύστημα εξουσίας, τώρα τρώει τα παι-
διά της. Και ας ελπίσουμε ότι δεν θα φθάσουμε στην
τραγωδία της Ελλάδας, όπου το μόνο που έμεινε εί-
ναι να ξεπουλήσουν την Ακρόπολη, όπως λένε οι πο-
νηροί Γερμανοί, για να ξεχρεώσουν. Και η πλάκα εί-
ναι ότι οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι και οι μισοί εργα-
ζόμενοι στους ημικρατικούς οργανισμούς δουλεύουν
για να καλύπτουν τις ελλείψεις των άλλων μισών.
Κάποιοι θεωρούν ότι το ποσοστό που ανταποκρίνεται
στα καθήκοντά του είναι 20% και το υπόλοιπο 80%
ζει παρασιτικά, απολαμβάνοντας το προνόμιο της μο-
νιμότητας. Το στρεβλό σύστημα αντί να ανταμείβει,
τιμωρεί τους καλούς, γιατί φανερώνουν την κενότη-
τα των προϊσταμένων και των άλλων συναδέλφων
τους.
➧ Οι στατιστικές στην Ευρωπαϊκή Ένωση λένε ότι η
γραφειοκρατία φθάνει στο 3% του ΑΕΠ, δηλαδή κά-
θε χρόνο χάνονται πολλά δισεκατομμύρια ευρώ. Η
Επιτροπή Εμπορίου της Βουλής, η οποία άνοιξε τη
συζήτηση του θέματος, δεν κρύβει την απογοήτευσή
της, τόσο για το γεγονός ότι δεν λαμβάνονται μέτρα,
όσο και για την έλλειψη μελετών. Αν υπολογίσουμε
το κόστος της γραφειοκρατίας στην Κύπρο, με βάση
το ποσοστό που υπάρχει στην Ευρώπη, τότε το ποσό
που χάνεται ξεπερνά τα 400 εκατ. ευρώ τον χρόνο.
Και μη χειρότερα.
Σχόλια