Χριστός Ανέστη Χαρά μου

Χριστός Ανέστη Χαρά μου

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8/4/2018

Χαρά μου, δυο λέξεις που περικλείουν όλο το μυστήριο της ζωής, όλους τους λόγους για τους οποίους αξίζει να ζει κανείς. Ζωή χωρίς χαρά, είναι ζωή κολασμένη, αλλά και ζωή χωρίς Χριστό, είναι ζωή που οδηγεί στο θάνατο. Η Ανάσταση του Χριστού και η νίκη επί του θανάτου, φέρνει την αληθινή χαρά στους ανθρώπους. Ο άγιος παππούλης της Ρωσίας, ο μέγας Σεραφείμ του Σάρωφ συνήθιζε να προσφωνεί τους ανθρώπους με το χαιρετισμό "Χριστός Ανέστη Χαρά μου". Ο άλλος, ο διπλανός, ο συνάνθρωπος, ο αδελφός, αποτελεί τη χαρά των αγίων ανθρώπων. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στους αγίους από τους αμαρτωλούς ανθρώπους. Οι άγιοι ζώντας εν Χριστώ, βλέπουν παντού τη χάρη και τα θαύματα του Θεού και ευφραίνονται βιωματικά και όχι χαζοχαρούμενα, στον παράδεισο, ο οποίος αρχίζει από αυτή τη ζωή και συνεχίζεται στην άλλη.

Πέραν όμως από τις δυσνόητες εν πολλοίς έννοιες, υπάρχει και η καθημερινή πράξη, όπου η χαρά του διπλανού απαιτεί αγώνα, χρειάζεται θέληση και θέλει και λίγο τσαγανό. Πέρα από συναισθηματισμούς και γλυκόλογα, υπάρχει και η αληθινή αγάπη, η οποία δεν προσδοκά ανταπόδοση και δεν περιμένει πληρωμή. Η αγάπη προς του εχθρούς, η ύψιστη μορφή φανέρωσης του θαύματος, ξεκινά από τους οικείους, συνεχίζεται στο οικογενειακό και επαγγελματικό περιβάλλον και εκτείνεται σε όλο τον κόσμο, ανεξαρτήτου φυλής, χρώματος και φύλου. Ο παράδεισος βρίσκεται πρώτα και κύρια εντός του ανθρώπου και ακολούθως βιώνεται στο άμεσο περιβάλλον και βεβαίως εκτείνεται σε όλη την κοινωνία. Η Ανάσταση του Χριστού, έσπασε τους φραγμούς μίσους και έφερε την παραδείσια χαρά, η οποία όμως απαιτεί την ελεύθερη αποδοχή του ανθρώπου.

Σήμερα οι πιστοί "νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες" ευφραίνονται γιατί σήμερα όπως υποδεικνύει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύσετε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος. Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα, συγγνώμη γάρ έκ του τάφου ανέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ηλευθέρωσε γάρ ημάς του Σωτήρος ο θάνατος". Ο θάνατος έχει πεθάνει και σήμερα - τώρα όχι αύριο - μπορούμε να απολαύσουμε την Αναστάσιμη χαρά, την ευτυχία που συνεπαίρνει όλο το είναι και γεννά τη χαρά, στην ψυχή και το σώμα των ανθρώπων, τη χαρά που δεν διέρχεται και δεν αναλύεται από το μυαλό, αλλά τη χαρά που ανατρέπει όλο τον άνθρωπο. Ο Χριστός γίνεται η πορεία, η μέριμνα, η ανάγκη, το νόημα, η ελπίδα, η βεβαιότητα, η παρηγοριά, η γνώση, το θεμέλιο, ο στόχος, ο πόνος, ο έρωτας, η αγάπη, η χαρά του ανθρώπου.

Η Ανάσταση του Χριστού δεν γιορτάζεται ως ένα ιστορικό ή κοινωνικό γεγονός. Αντιθέτως είναι ένα υπαρξιακό γεγονός το οποίο οδηγεί στη μέθεξη, στην ένωση του ανθρώπου με τη θεία Χάρη, την καλή αλλοίωση του όλου ανθρώπου. Η νηστεία που προηγείται και οι ακολουθίες όλης της Τεσσαρακοστής, αποβλέπουν στην αρτιότερη συμμετοχή στο μυστήριο της Αναστάσεως. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ψάλλει: "καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως, Χριστόν εξαστράπτοντα και χαίρετε φάσκοντα τρανώς ακουσόμεθα, επινίκιον άδοντες". Η ένωση του ανθρώπου με το Θεού, συντελείται κυρίως με τη συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία, με την κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Με την Ανάσταση του Χριστού ξεπερνιούνται όλα τα ανθρώπινα προβλήματα και κανείς δεν πρέπει να θρηνεί για τη φτώχεια και τις στερήσεις γιατί "εφάνη η κοινή Βασιλεία". Κανείς δεν πρέπει να οδύρεται για τα αμαρτήματα που διέπραξε, γιατί "συγγνώμη εκ του τάφου ανέτειλε". Κανείς δεν πρέπει να φοβάται το θάνατο, γιατί "ηλευθέρωσε ημάς ο του Σωτήρος θάνατος".