Οι νέοι αναζητούν χαρά και όχι ηθική

Οι νέοι αναζητούν χαρά και όχι ηθική

.

---

Εάν σήμερα οι νέοι άνθρωποι έχουν ένα λόγο ν' ασχοληθούν με την Εκκλησία δεν είναι για να γίνουν πιο ηθικοί, να γίνουν τα καλά παιδιά. Αυτό πέρασε. Αυτή ήταν μία εποχή που μπορεί να ζήσατε και να ζήσαμε στα σπίτια μας, στους συλλόγους μας, στις ιδεολογίες μας, στους χώρους μας τους προσωπικούς και όπου αλλού. Τώρα πλέον αυτά δεν λειτουργούν στους νέους και σας το λέει ένας Επίσκοπος που ακούει τα παράπονα και την αγωνία των νέων ανθρώπων που έρχονται στο Επισκοπείο της Ευρύχου να εξομολογηθούν. Και δόξα τω Θεώ είναι πάρα πολλοί αυτοί οι νέοι άνθρωποι που έρχονται να πουν τον πόνο τους, να πουν την αγωνία τους. Και οι νέοι άνθρωποι συνήθως ρωτούν "Πώς πάτερ, εγώ θα ζήσω τη χαρά του Χριστού, αφού είναι άχαρη η ζωή μου;". Σκεφτείτε λοιπόν τι ευθύνη έχουμε εμείς οι σημερινοί πνευματικοί και εσείς οι γονείς, που οφείλουμε να δώσουμε στους νέους ανθρώπους της Κύπρου τη χαρά του Χριστού! Διότι τις άλλες χάρες και χαρές όπως του χρήματος, της ταχύτητας, της ηδονής, της διασκέδασης, της φιλοδοξίας κλπ, οι νέοι μας καλώς ή κακώς τις γεύονται πολύ γρήγορα, αλλά και κουράζονται γρήγορα από αυτές.
Ναρκωτικά
Γι' αυτό και μερικοί όταν στο σπίτι τους, ή στο χωριό τους, ή στη Μητρόπολή τους, δεν βλέπουν ένα καλό παράδειγμα από εμάς, τους αρχιερείς, τους ιερείς αλλά και εσάς τους γονείς, τότε καταφεύγουν σε ψεύτικους κόσμους, στα ναρκωτικά, στο αλκοόλ, στις ηδονές κλπ. Κι ένα παιδί δεν πάει στα ναρκωτικά επειδή είναι παλιόπαιδο. Πάει στα ναρκωτικά επειδή είναι ευαίσθητο και ψάχνει να βρει κάτι καλύτερο από αυτό που του δίνουμε εμείς. Και όταν δεν του δώσουμε κάτι καλό, αυθεντικό και γνήσιο, θα πάει σε ψεύτικους κόσμους. Και εκεί φυσικά η ψευτιά δεν βοηθά. Η ψευτιά καταστρέφει. Και η ευθύνη είναι πολλές φορές δική μας.

Η χαρά

Έτσι λοιπόν είναι καλό να εισάξουμε τους ανθρώπους μας στην αληθινή χαρά του Χριστού. Να τους δώσουμε αλήθεια και νόημα ζωής. Να τους αναγεννάμε συνεχώς στην ταπείνωση του Χριστού που για χάριν μας ενσαρκώθηκε και γεννήθηκε σε ένα σπήλαιο. Για να τους εισάξουμε, όμως, πρέπει να έχουμε χαρά εμείς οι ίδιοι. Είναι δυνατόν να δώσετε κάτι που δεν έχετε; "Ουκ αν λάβεις από του μη έχοντος". Άρα είναι πολύ σημαντικό να αναζητούμε τη χάρη και τη χαρά του Χριστού, στην καρδιά μας πρώτα εμείς. Τα παιδιά μας δεν θέλουν ένα καλό οικόπεδο στη Λευκωσία ή ένα σύγχρονο αυτοκίνητο της μόδας. Θέλουν και κάτι περισσότερο. Κάτι βαθύτερο. Και αν είναι ευθύνη δική μας να τους το δώσουμε, είναι και ευθύνη δική σας να τους το προσφέρετε. Μέσα από την εμπειρία και τους τρόπους της Εκκλησίας, την προσευχή, τη νηστεία, την εξομολόγηση. Και είναι πολύ σημαντικό αυτό το πρόγραμμα της νηστείας, της εξομολογήσεως, του κυριακάτικου εκκλησιασμού. Να το εφαρμόσουμε στον εαυτό μας, έστω κι αν πολλοί αισθάνονται ότι γίνεται άλλοτε τυπικά κι άλλοτε ουσιαστικά. Με σοφία και με σύνεση ο καθένας από εμάς στον οίκο του, στις κοινότητές μας, στην ευλογημένη Επισκοπή της Μόρφου, να αναζητά μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, μέσα από την επαφή μας με τους Αγίους, το Φως του Χριστού. Και ο Χριστός θα φωτίσει κι εμάς και τα παιδιά μας, αλλά και όλη την κτίση. Όταν ο άνθρωπος είναι χαριτωμένος, χαίρονται ακόμα και τα άψυχα. Χαίρονται και τα πουλιά μαζί μας, χαίρονται και τα δέντρα, χαίρεται και η φύση ολόκληρη.