Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Φουστανέλες και «μπάμπερς»

Φουστανέλες και «μπάμπερς»

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/10/2014

Οι εθνοπατέρες μας, οι ταγοί μας, οι αρχηγοί μας, στο Εθνικό Συμβούλιο, όταν συσκέπτονταν για να αντιμετωπίσουν την νέα τουρκική εισβολή, στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, φορούσαν φουστανέλες ή «μπάμπερς», ήταν απορία αραχτού καφενόβιου. Η απάντηση του κουμπάρου, μεταξύ καφέ και «κουνουσμά», ήταν αν μη τι άλλο έξυπνη: «Φορούν φουστανέλες για να κάνουν δηλώσεις στις κάμερες και «μπάμπερς» όταν λαμβάνουν αποφάσεις, πίσω από κλειστές πόρτες. Δύο σε ένα, όπως τα σαμπού». Η διττή προσέγγιση των πραγμάτων, εκτείνεται σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής ζωής της Κύπρου, εδώ και δεκαετίες. Μια πολιτική σχιζοφρένεια, παρόμοια της οποίας, ίσως δεν θα συναντήσει κανείς ξανά στην ιστορία του κόσμου.

Από την ίδρυση της Δημοκρατίας και το «Νενικήκαμεν» του Μακαρίου το 1959, μέχρι τα 13 σημεία για αλλαγή του συντάγματος, το 1963, τα οποία αποτέλεσαν την αρχή πολλών δεινών της Κύπρου. Από το αίτημα για ένωση με την Ελλάδα, μέχρι το πραξικόπημα, που έφερε την εισβολή και αποτέλεσε την αρχή της τραγωδίας της Κύπρου. Από τα συνθήματα «καλός Τούρκος ο νεκρός Τούρκος», μέχρι και τα επιχειρήματα ότι «οι τουρκοκύπριοι είναι αδελφοί μας», τα οποία μόνο διχασμό προκαλούν. Από τον κανονισμό της πράσινης γραμμής, όπου διεξάγεται ελεύθερο και αφορολόγητο εμπόριο με τα κατεχόμενα, μέχρι την ατέλειωτη στρατιωτική θητεία, για να προσέχουν τα νιάτα του τόπου, την λεγόμενη γραμμή καταπαύσεως του πυρός, πίσω από την οποία βρίσκονται και ελληνοκύπριοι «τουρίστες» των κατεχομένων.

Και σήμερα, πριν μερικές μέρες, ο περήφανος στρατός της Κύπρου, παρέλασε λεβέντικα την 1η Οκτωβρίου, για να τιμήσει την ανεξαρτησία του νησιού. Άλλα λίγες μέρες αργότερα, όταν τα «βάρβαρα» σκάφη των Τούρκων, εισέβαλαν στον θαλάσσιο μας πλούτο, οι «φουστανελάδες» έβαλαν τα «μπάμπερς» και τα «μεγάλα κούφια λόγια τα μεγάλα» μετατράπηκαν σε ψέλλισμα ικεσιών για βοήθεια, στις κλειδαμπαρωμένες πόρτες των ισχυρών του κόσμου. Την λαμπρή, γιορτάρα μέρα της Δημοκρατίας, ο Υπουργός Αμυνας Χριστόφορος Φωκαϊδης υπέγραψε στρατιωτική συμφωνία με τον ομόλογο του Δημήτρη Αβραμόπουλο. Λίγες μέρες αργότερα ο Υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Κασουλίδης, υπέγραψε στην Αθήνα με τον ομόλογο του Ευάγγελο Βενιζέλο, ανάλογη συμφωνία, η οποία μάλιστα χαρακτηρίστηκε ως συνέχεια του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου.

Στα χαρτιά η «μάνα» Ελλάς, εγγυάται για την «κόρη» Κύπρο. Στην πράξη όμως, ούτε ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από το νησί, ούτε και ελληνικά πολεμικά σκάφη έφθασαν στα κυπριακά λιμάνια. Η Κύπρος είναι πολύ μακριά, όπως ομολογούσε πριν μερικές δεκαετίες ο εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής. Λογικά και πολιτικά, ίσως να μην υπήρχε κανένας λόγος, η Ελλάδα να προκαλέσει ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, σε αυτή την χρονική στιγμή. Ωστόσο από την άλλη, οι συναισθηματικοί κύπριοι που θυσιάστηκαν πολλές φορές για την Ελλάδα, είτε στα πεδία των μαχών, είτε στα «υπόγεια» της οικονομίας, αγανακτούν με την απάθεια, των ανθρώπων με τα «κούφια» λόγια.

Η Κύπρος σήμερα, βιώνει ακόμη ένα πόλεμο στην σύγχρονη ιστορία της. Πριν μερικούς μήνες ήταν το παγκόσμιο αποτυχημένο πείραμα με το κούρεμα των καταθέσεων και τώρα η πρόκληση της Τουρκίας, η οποία στην ουσία μπήκε στο σπίτι μας, φωτογραφίζει την περιουσία μας, για να επιστρέψει σε λίγα χρόνια, να αρπάξει τον πλούτο μας. Είναι η ώρα οι ταγοί του τόπου, οι εθνοπατέρες μας, να σταματήσουν να αλληλοβρίζονται στα Εθνικά Συμβούλια, να σταματήσουν να γυρνούν όπως τις σβούρες, στα «πανηγύρια και στους γάμους» και να ανοίξουν τον Θουκυδίδη, ο οποίος αποκαλύπτει όλα τα διπλωματικά όπλα, κάτι που κάνουν και όλοι οι διπλωμάτες του κόσμου. Να δουν το συμφέρον του τόπου, να ανακαλύψουν τα εμπλεκόμενα συμφέροντα και επί τέλους, να διαλέξουν σωστό στρατόπεδο, στον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλη την Μέση Ανατολή. Και το κυριότερο να μην βουτήξουν τα χέρια τους στο αίμα και τις συνειδήσεις τους στην κόλαση, από την λήψη αποφάσεων σε καθεστώς πανικού. Η Κύπρος, με τον ήλιο, τις ομορφιές της και τα πλούτη της, μπορεί να γίνει παράδεισος, αλλά χωρίς στρατούς και χωρίς απατεώνες του λευκού κολάρου.

Συνολικές προβολές σελίδας

Loading...