Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Φόβοι και ελπίδες του κυπριακού


Φόβοι και ελπίδες του κυπριακού


ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
 
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/1/2017
 

 
 

«Αν δεν αρρωστήσει η ψυχή, δεν αρρωστά το σώμα» συνηθίζουν να λένε γιατροί, ψυχολόγοι, αλλά και η λαϊκή σοφία. Φαίνεται ότι από τον κανόνα αυτό, περνά και το κυπριακό. Η ψυχή στην περίπτωση του κυπριακού, δεν είναι τίποτα άλλο, από τον αμαρτωλό εθνικισμό, τον τυφλό φανατισμό, τους ακατανόητους φόβους αλλά και τα τιποτένια πάθη μικρών ανθρώπων. Το σώμα στην περίπτωση του εθνικού μας θέματος, είναι απλά οι αλληλοσκοτωμοί του 1963-64, οι δολοφονίες και οι βαρβαρότητες που ακολούθησαν, μέχρι το μεγάλο έγκλημα του 1974. Και από εκεί και πέρα, για 42 χρόνια, ατέλειωτες συζητήσεις, ατέλειωτοι φόβοι, ατέλειωτες ελπίδες και ατέλειωτοι μικρόψυχοι και μεγαλόψυχοι πολιτικοί, να παίζουν με τις προσδοκίες και την οργή των προσφύγων και όλων των κυπρίων.
Και όλα αυτά, αναμένοντας τον χρόνο, να θεραπεύσει τον πόνο και να απαλύνει τις τύψεις της συνείδησης, αχρείων ανθρώπων.  Η «χρυσόσκονη» σε αυτή την ιστορία, είναι οι νομικισμοί και η επίκληση του ανύπαρκτου διεθνούς δικαίου, όπως μαθαίνουν οι πρωτοετείς φοιτητές των διεθνών σχέσεων και επιβεβαιώνουν, οι κατά καιρούς αλλοπρόσαλλες αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων και του Συμβουλίου Ασφαλείας, του ισχυρότερου σώματος στον κόσμο. Οι αιώνιες αρχές του Θουκυδίδη, ενώ διδάσκονται και εφαρμόζονται από όλους τους ισχυρούς και σοβαρούς λαούς του κόσμου, ανατρέπονται από τους λεγόμενους κατ’ όνομα απογόνους του.
Τα μεγαλύτερα προβλήματα στο κυπριακό, όπως σκιαμαχούν σε ατέλειωτες ώρες στα τηλεοπτικά παράθυρα, πολιτικοί και άλλοι ειδικοί, είναι η κυριαρχία της Κύπρου, οι εγγυήσεις και η ασφάλεια. Αλήθεια πόσοι αναλογίζονται σήμερα, ότι αν δεν ήταν οι βρετανικές βάσεις το 1974, οι Τούρκοι θα καταλάμβαναν όλη την Κύπρο. Όσοι βίωσαν την τραγωδία της εισβολής και κυνηγημένοι έφυγαν από τα σπίτια τους, θυμούνται ότι σώθηκαν μόνο όταν πάτησαν το πόδι τους, στο δασάκι της Άχνας και τις βάσεις της Δεκέλειας.
Καλές είναι οι δεσμεύσεις των ισχυρών του κόσμου, για την ασφάλεια της Κύπρου, αλλά πόσες φορές, οι ισχυροί μοίρασαν τον κόσμο και άφησαν τους λαούς να αλληλοσπαράζονται. Τόσα γράφονται για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας το 1974. Μια βόμβα στο νησί, είναι ικανή να καταστρέψει την οικονομία σε μια νύκτα, όπως συνέβη σε όλες τις γειτονικές μας χώρες. Τα κανόνια της Τουρκία μπορούν διαλύσουν το νησί, ρίχνοντας οβίδες από την νότια Τουρκία. Και αντιστρόφως και τα δικά μας κανόνια, μπορούν να κτυπούν στην Τουρκία.
Οι σοβαροί αναλυτές ξέρουν πολύ καλά, ότι η ισχυρότερη εγγύηση και ασφάλεια, είναι οι επενδύσεις πολυεθνικών εταιριών, με τζίρο μεγαλύτερο από ομάδες χωρών και δύναμη μεγαλύτερη από πολλούς στρατούς. Σήμερα ξεχνούμε ότι το 70% των νόμων μας θεσμοθετείται στις Βρυξέλλες, ότι οι Τράπεζες μας ελέγχονται από πολυεθνικά κεφάλαια, ότι οι ξένοι αγοράζουν μετά μανίας τα καλύτερα οικόπεδα στον τόπο μας και ότι τα σχολεία μας, γέμισαν από παιδιά μεικτών γάμων.
Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ο Α’, έλεγε συνήθως δακρυσμένος, σε όλους τους ξένους συνομιλητές του, ότι για πρώτη φορά ο Ελληνισμός της Κύπρου, στις τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας του, μετακινήθηκε βιαίως από τις εστίες του. Και για πρώτη φορά υπήρξε συστηματική δημογραφική αλλοίωση των κατεχομένων. Στο παρελθόν εισέβαλαν οι κατακτητές, σκότωναν, βίαζαν, έκλεβαν τον πλούτο και έφευγαν, σε μερικά χρόνια, ή σε μερικούς αιώνες. Οι άνθρωποι όμως ήταν εκεί, ριζωμένοι στον τόπο τους. Σήμερα έχουμε σε εξέλιξη μια νέα μικρασιατική καταστροφή, όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε.
Στην Κωνσταντινούπολη, ζουν σήμερα μόνο μερικές εκατοντάδες κληρικοί και ρωμιοί τούρκοι πολίτες. Τα υπόλοιπα εκατομμύρια έλληνες, λένε πολλά, για τον «μαρμαρωμένο βασιλιά» και το «ξανθό γένος», αλλά μένουν μόνο στα δικά τους μάρμαρα, στα δικά τους μέγαρα τους. Οι νέοι, νομικά πρόσφυγες, που γεννήθηκαν στις ελεύθερες περιοχές, αντιμετωπίζουν την βόρεια Κύπρου, μάλλον ως σύνθημα και ελάχιστα ποθούν τον τόπο, πουν δεν γνώρισαν και σίγουρα δεν αγάπησαν.
Δεν φταίνε, ούτε οι νέοι Κύπριοι, ούτε οι νέοι Έλληνες, αφού όπως λένε οι ιστορικοί, πατρίδα είναι ο τόπος που γεννήθηκες και πέρασες τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής σου. Ο χρόνος περνά και δεν γυρνά και αν το κυπριακό συνεχίσει να κινείται σε ρυθμούς συναισθηματισμών, τότε θα πρέπει να περιμένουμε την αντικατάσταση των αναντικατάστατων.
 
 
 
 

Συνολικές προβολές σελίδας

Loading...

Τι διαλέγεις;

Αναγνώστες