Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Της μίζας το κάγκελο

Της μίζας το κάγκελο

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
 
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10/4/2016

Της φυλακής τα κάγκελα είναι για τους «λεβοντομαλάκες», αν πιστέψουμε τους σαστισμένους πολιτικούς, οι οποίοι διαλαλούν, ότι κατάληξαν στην φυλακή οι «μικροί», ενώ ακόμη δεν άρχισαν οι έρευνες για τους «μεγάλους» που άρπαξαν τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια από τις «αγαθές» Τράπεζες. Τουλάχιστον στις ταινίες γουέστερν, οι κακοί ήταν πραγματικοί λεβέντες και πρόσφεραν ωραίο θέαμα όταν έκλεβαν Τράπεζες, όταν έσπαζαν πόρτες και παράθυρα, όταν σκότωναν κοσμάκη, πιο γρήγορα από την σκιά του όπλου τους, αλλά πάντα χωρίς αίμα. Σήμερα το μόνο που βλέπουμε είναι θλιβερά νούμερα στους λογαριασμούς των κομπιούτερ, τα οποία με μαγικό τρόπο, ανεβοκατεβαίνουν, στο όνομα περικοπών και φορολογιών, οι οποίες κανένας δεν ξέρει ποιους εξυπηρετούν. Και στις τηλεοράσεις παρελαύνουν κοστουμαρισμένοι, όλοι αυτοί που αποφασίζουν για τους πολίτες χωρίς τους πολίτες και υπόσχονται νέους παραδείσους, κτισμένους επί των ερειπίων χιλιάδων ψυχών.



«Της μίζας το κάγκελο» ξεκινά από λίγα ευρωλάκια και φθάνει μέχρι και τα εκατομμύρια ευρώ, που «κουδουνίζουν» σε κάθε συναλλαγή του δημοσίου. Μόνο που είναι λίγοι, αυτοί που δοκιμάζουν της φυλακής τα κάγκελα. Τώρα πόσο μπορεί να φταίει ένας «μικρός» που σουφρώνει χαρτζιλίκι, όταν βλέπει τους «μεγάλους» να σουφρώνουν χρήματα, ικανά για να ζήσουν χωρίς να δουλεύουν τα εγγόνια των εγγονιών τους. Το σύστημα, είτε δουλεύει κάποιος στο δημόσιο, είτε στον ιδιωτικό τομέα, φαίνεται ότι έχει τους δικού του κανόνες και δίνει την ευκαιρία σε όσους δεν ντρέπονται να λαμβάνουν ποσοστά επί των πωλήσεων. Από τους καψιμιτζήδες στα στρατόπεδα, μέχρι τους γιατρούς με τα φακελάκια και από εκεί και πέρα το χάος. Για να γυρίσει ο τροχός θέλει λάδι, θέλει μπαξίσι, όπως συνηθίζουν να λένε όλοι οι Ανατολίτες. Όλα τοις μετρητοίς, ώστε να μην υπάρχουν ενοχλήσεις από το φόρο εισοδήματος, ούτε από άλλους ενοχλητικούς.   

Κοινό είναι το μυστικό, για ύποπτες συναλλαγές, μεταξύ αφεντικών και εποπτών του δημοσίου, ώστε να μην εφαρμόζονται κατά γράμμα οι νόμοι. Κοινό είναι και το μυστικό που θέλει τους εργαζόμενους, ελέω φόβου ανεργίας και κοινωνικής απαξίωσης, να σιωπούν και να υπακούουν τυφλά στα αφεντικά, για να μην χάσουν το «ξεροκόμματο». «Δέσε τον γάιδαρο σου εκεί που θέλει ο μάστρος σου και ας ψοφήσει» λέει η παροιμία μόνο στην περίπτωση του δημοσίου, κανένας δεν γνοιάζεται αν ψοφήσει ή όχι το ζώο. Η απόσταση μεταξύ δουλειάς και δουλείας, είναι μόνο ένας τόνος, τόσο γραμματικά, όσο και ουσιαστικά. Και όλα ξεκινούν από την αδυναμία των εποπτικών αρχών να τηρούν κατά γράμμα τους νόμους και τα πρωτόκολλα, Το δεν «βαριέσαι βρε αδελφέ», μπορεί να είναι ελληνική και κυπριακή έκφραση, αλλά στην πράξη εφαρμόζεται από τους «μεγαλοκαρχαρίες» όλου του κόσμου, οι οποίοι πατούν επί πτωμάτων, για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, λες και θα ζήσουν χίλιους αιώνες.

Πέραν όμως από τις διαπιστώσεις, οι οποίες επαναλαμβάνονται εδώ και δεκαετίες, πρέπει κάποτε να προχωρήσει η πολιτεία σε τομές, για να αντιμετωπίσει την θλιβερή κατάντια. Οι λύσεις είναι απλές και πολλές, μόνο που δεν υπάρχει φαίνεται η βούληση για να σταματήσει το πλιάτσικο. Η μάνα του καπιταλισμού, η Αμερική, νομιμοποίησε τις προμήθειες για συναλλαγές σε όλο τον κόσμο και φορολογεί κάθε δολάριο που διακινούν οι πολίτες της. Οι Ευρωπαίοι για όσους δεν το ξέρουν, παραχωρούν μπόνους, ένα είδος προμήθειας, για όσους διαχειρίζονται με επιτυχία ευρωπαϊκά προγράμματα, δηλαδή χρήματα από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Από την άλλη στην Κίνα και σε άλλες ασιατικές χώρες, οι ποινές για μίζες είναι μέχρι και θάνατος. Ωστόσο ούτε και με τον τρόπο αυτό κατάφεραν να τερματίσουν το πρόβλημα. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, πάνω από τους νόμους των ανθρώπων, υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, η θεία δίκη, από την οποία δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει.








Συνολικές προβολές σελίδας

Loading...

Τι διαλέγεις;

Αναγνώστες