Ο μακαριστός Μητροπολίτης Χρύσανθος
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ της Κύπρου και το ποίμνιο της Λεμεσού αποχαιρέτησαν τον πρώτο Μητροπολίτη της πόλης, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών. Επικήδειο λόγο εκφώνησε εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, ο οποίος εγκωμίασε το έργο του κεκοιμημένου Αρχιερέα κατά τα δύσκολα χρόνια του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, όταν η Λεμεσός δέχθηκε μεγάλο κύμα προσφύγων. Εικοσιτέσσερα ολόκληρα χρόνια στο πηδάλιο της τοπικής Εκκλησίας της Λεμεσού. Χρόνια δύσκολα, γεμάτα πόνο και αίμα, πραξικόπημα και τουρκική εισβολή, νεκρούς και τραυματίες, πρόσφυγες και αγνοούμενους, εγκλωβισμένους και καταδιωγμένους. Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Χρύσανθος αγωνίσθηκε και πάλεψε σκληρά για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες των μαύρων καιρών εκείνων και με τη βοήθεια του Θεού το επέτυχε και έδωσε δυναμικά το παρών του και τους πονεμένους αγκάλιασε, τους στήριξε και τους ενδυνάμωσε με λόγια και έργα.
@@@@@@@@@@@@@@@@
Ο "ΝΕΚΡΟΣ δεδικαίωται" συνηθίζουν να λένε οι άνθρωποι και συνοδεύουν το κατευόδιο με το "Θεός μακαρίσει τον", δηλαδή ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του στον παράδεισο. Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Χρύσανθος "πλήρωσε" πριν φύγει από αυτή τη ζωή και μεταβεί στην αιώνια και αλίμονο σε αυτούς που φεύγουν αφήνοντας "χρέη". Λοιδορήθηκε, κατακρίθηκε, εξευτελίστηκε από πολλούς καλοθελητές και όχι μόνο γιατί περιέπεσε στον εξ αριστερό πειρασμό της φιλαργυρίας και των δήθεν καλών έργων. Παρόλα τα βάσανα που επέφερε η πτώση από τα ψηλά στα χαμηλά, εντούτοις δεν έχασε την αυτοπεποίθηση και την αγάπη του προς τους ανθρώπους. Ταπεινώθηκε όπως λίγοι άνθρωποι σε αυτό τον τόπο και όμως συνέχισε να προσφέρει στην Εκκλησία της Κύπρου με το δικό του τρόπο. Πάντως στη ζωή του, πέρασε και από τα ψηλά και από τα χαμηλά, πρόσφερε αλλά και υπόφερε, αγωνίστηκε, έπεσε, σηκώθηκε και πολέμησε για το Χριστό και την αγάπη των ανθρώπων. Τώρα αν σώθηκε ή όχι, αν θα καταστεί άγιος ή όχι, είναι θέμα του Θεού και όχι των ανθρώπων.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που τίθεται αν όλοι οι μεταθανάτιοι διθύραμβοι και όλα τα εγκώμια που συνηθίζεται να λέγονται για τους νεκρούς, έχουν αξία και σημασία. Μπορούν να λειτουργούν παρηγορητικά για τους συγγενείς και φίλους του νεκρού αλλά και από την άλλη πολλές φορές αναξέουν πληγές και πολλαπλασιάζουν το πόνο, λόγω των υπερβολών και των συναισθηματικών παραλογισμών. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος συνέθεσε τη μοναδική σε θεολογικό βάθος και ποιητική ομορφιά εξόδιο ακολουθία, δηλαδή της κηδείας, στόχο είχε την παρηγοριά των ζώντων. Από τη μια τονίζει τη ματαιότητα των εγκοσμίων και τη μηδαμινότητα του ανθρώπου και από την άλλη βοηθά τον άνθρωπο να έλθει σε αυτοσυναίσθηση και αυτογνωσία. Βεβαίως καθοριστικό σημείο αποτελεί η Ανάσταση του Χριστού και ο θάνατος του θανάτου. Ο ΜΕΓΑΣ θεολόγος και ποιητής αναφέρει μεταξύ άλλων στην εξόδιο ακολουθία: "Ο θάνατός Σου Κύριε αθανασίας γέγονε πρόξενος και μακαρία η οδός, ή πορεύει σήμερον, ότι ητοιμάσθη σοι τόπος αναπαύσεως". Τα λόγια αυτά απευθύνονται στο νεκρό και ψάλλονται στο χαρμόσυνο τρίτο ήχο, δίδοντας το μήνυμα της χαρμολύπης το οποίο χαρακτηρίζει όλη τη ζωή του ανθρώπου. Το σώμα εναποτίθεται στο μνήμα αλλά η ψυχή εξακολουθεί να ζει και μετά τη νέκρωση του σώματός της, έχοντας πλέον εμπειρία του παραδείσου και της κόλασης.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ της Κύπρου και το ποίμνιο της Λεμεσού αποχαιρέτησαν τον πρώτο Μητροπολίτη της πόλης, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών. Επικήδειο λόγο εκφώνησε εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, ο οποίος εγκωμίασε το έργο του κεκοιμημένου Αρχιερέα κατά τα δύσκολα χρόνια του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, όταν η Λεμεσός δέχθηκε μεγάλο κύμα προσφύγων. Εικοσιτέσσερα ολόκληρα χρόνια στο πηδάλιο της τοπικής Εκκλησίας της Λεμεσού. Χρόνια δύσκολα, γεμάτα πόνο και αίμα, πραξικόπημα και τουρκική εισβολή, νεκρούς και τραυματίες, πρόσφυγες και αγνοούμενους, εγκλωβισμένους και καταδιωγμένους. Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Χρύσανθος αγωνίσθηκε και πάλεψε σκληρά για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες των μαύρων καιρών εκείνων και με τη βοήθεια του Θεού το επέτυχε και έδωσε δυναμικά το παρών του και τους πονεμένους αγκάλιασε, τους στήριξε και τους ενδυνάμωσε με λόγια και έργα.
@@@@@@@@@@@@@@@@
Ο "ΝΕΚΡΟΣ δεδικαίωται" συνηθίζουν να λένε οι άνθρωποι και συνοδεύουν το κατευόδιο με το "Θεός μακαρίσει τον", δηλαδή ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του στον παράδεισο. Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Χρύσανθος "πλήρωσε" πριν φύγει από αυτή τη ζωή και μεταβεί στην αιώνια και αλίμονο σε αυτούς που φεύγουν αφήνοντας "χρέη". Λοιδορήθηκε, κατακρίθηκε, εξευτελίστηκε από πολλούς καλοθελητές και όχι μόνο γιατί περιέπεσε στον εξ αριστερό πειρασμό της φιλαργυρίας και των δήθεν καλών έργων. Παρόλα τα βάσανα που επέφερε η πτώση από τα ψηλά στα χαμηλά, εντούτοις δεν έχασε την αυτοπεποίθηση και την αγάπη του προς τους ανθρώπους. Ταπεινώθηκε όπως λίγοι άνθρωποι σε αυτό τον τόπο και όμως συνέχισε να προσφέρει στην Εκκλησία της Κύπρου με το δικό του τρόπο. Πάντως στη ζωή του, πέρασε και από τα ψηλά και από τα χαμηλά, πρόσφερε αλλά και υπόφερε, αγωνίστηκε, έπεσε, σηκώθηκε και πολέμησε για το Χριστό και την αγάπη των ανθρώπων. Τώρα αν σώθηκε ή όχι, αν θα καταστεί άγιος ή όχι, είναι θέμα του Θεού και όχι των ανθρώπων.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που τίθεται αν όλοι οι μεταθανάτιοι διθύραμβοι και όλα τα εγκώμια που συνηθίζεται να λέγονται για τους νεκρούς, έχουν αξία και σημασία. Μπορούν να λειτουργούν παρηγορητικά για τους συγγενείς και φίλους του νεκρού αλλά και από την άλλη πολλές φορές αναξέουν πληγές και πολλαπλασιάζουν το πόνο, λόγω των υπερβολών και των συναισθηματικών παραλογισμών. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος συνέθεσε τη μοναδική σε θεολογικό βάθος και ποιητική ομορφιά εξόδιο ακολουθία, δηλαδή της κηδείας, στόχο είχε την παρηγοριά των ζώντων. Από τη μια τονίζει τη ματαιότητα των εγκοσμίων και τη μηδαμινότητα του ανθρώπου και από την άλλη βοηθά τον άνθρωπο να έλθει σε αυτοσυναίσθηση και αυτογνωσία. Βεβαίως καθοριστικό σημείο αποτελεί η Ανάσταση του Χριστού και ο θάνατος του θανάτου. Ο ΜΕΓΑΣ θεολόγος και ποιητής αναφέρει μεταξύ άλλων στην εξόδιο ακολουθία: "Ο θάνατός Σου Κύριε αθανασίας γέγονε πρόξενος και μακαρία η οδός, ή πορεύει σήμερον, ότι ητοιμάσθη σοι τόπος αναπαύσεως". Τα λόγια αυτά απευθύνονται στο νεκρό και ψάλλονται στο χαρμόσυνο τρίτο ήχο, δίδοντας το μήνυμα της χαρμολύπης το οποίο χαρακτηρίζει όλη τη ζωή του ανθρώπου. Το σώμα εναποτίθεται στο μνήμα αλλά η ψυχή εξακολουθεί να ζει και μετά τη νέκρωση του σώματός της, έχοντας πλέον εμπειρία του παραδείσου και της κόλασης.
Σχόλια