Τα πάντα ρει....

➧ «Ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή, σκοτώσαν οι δικοί μας το γέλαστο παιδί...» Νέα κοπέλα, όμορφη και έξυπνη, γεμάτη ζωή και πάθος για δημιουργία, ε- δώ και έξι χρόνια ψάχνει δουλειά για την επιστήμη που θυσίασε τα καλύτερα της χρόνια. Δουλεύει κατά διαστήματα σε άλλες δουλειές, αλλά δεν ησυχάζει. Και την ακούς να μονολογεί: «Κατάντησα «κοτσιάκα- ρη» -γριά- δεν έχω κέφι, ούτε για διασκέδαση, ούτε για εξόδους, ούτε βεβαίως για να φτιάξω τη ζωή μου. Ντρέπομαι να παίρνω χρήματα από τους γονείς μου και κουράστηκα να ζω στο σπίτι που γεννήθη- κα». Η πολυτάλαντη νεαρή αναζητά πλέον δουλειά, όχι στις εφημερίδες και στα γραφεία εργασίας, αλλά σε ευρωπαϊκές και άλλες χώρες, μέσα από το διαδί- κτυο. Τα νεύρα της είναι συνεχώς τεντωμένα, ενώ βλέπει τα πτυχία στις κορνίζες και αναθεματίζει τις α- τέλειωτες ώρες που διέθεσε, παλεύοντας με τα βι- βλία, παιδεύοντας το μυαλό της. ➧ Ανάλογες και χειρότερες ιστορίες ακούει κανείς από εκατοντάδες νέους, οι οποίοι συνωστίζονται στις κα- φετέριες για να...

«Απόν αππέξω του χορού, πολλά τραούθκια ξέρει» λέει ο λαός και ο Σάββας Ηλιοφώτου, τέως δήμαρχος Στροβόλου, τώρα που βρίσκεται έξω από τον χορό της τοπικής αυτοδιοίκησης, λέει τα πράγματα με το ό- νομά τους, με το καπέλο της ΕΔΕΚ. Κοντολογίς λέει ό- τι οι δήμοι θα πρέπει να περιοριστούν στους έξι, δη- λαδή όσες και οι επαρχίες της Κύπρου. Και «πριν αλέ- κτορα φωνήσαι» άρχισαν οι φωνές για συνένωση των υπηρεσιών των δήμων. Πιο απλά, κοινές τεχνικές, πο- λεοδομικές και άλλες υπηρεσίες των τοπικών αρχών. Και όλα αυτά ελέω των άδειων ταμείων, τα οποία θέ- τουν σε κίνδυνο τους μισθούς των εργαζομένων. ➧ Στη Βουλή εκκρεμούν νομοσχέδια για εθελοντική συνένωση δήμων και κοινοτήτων καθώς και υπηρε- σιών των τοπικών αρχών. Η απορία του κάθε απλού πολίτη είναι γιατί δεν προχωράει η Πολιτεία σε υπο- χρεωτική συνένωση δήμων και κοινοτήτων, όπως έγι- νε στην Ελλάδα και όπως συμβαίνει σε όλες τις πολι- τισμένες χώρες του κόσμου. Είναι παραλογισμός η Λευκωσία να διαθέτει επτά δήμους, επτά δημάρ- χους,...

➧ Πού είσαι Νίκο Δήμου, να δεις πού οδήγησε την Κύ- προ το «δεν ξεχνώ», το σύνθημα που εμπνεύστηκες στις 14 Αυγούστου του 1974, την ημέρα της δεύτε- ρης φάσης της εισβολής. Ο διανοούμενος, συγγρα- φέας και δημοσιογράφος ήταν τότε ιδιοκτήτης δια- φημιστικής εταιρείας και έφτιαξε το σήμα-σύμβολο, το οποίο αποτέλεσε την προμετωπίδα του αγώνα για απελευθέρωση, σε Κύπρο και Ελλάδα. Εκτύπωσε τό- τε χιλιάδες αυτοκόλλητα, τα οποία κατέκλυσαν την Κύπρο και την Ελλάδα. ➧ Το σήμα-σύνθημα το πήραν οι πολιτικοί και οι πολιτι- κάντηδες και το μετέτρεψαν σε σύνθημα για έναν μακροχρόνιο αγώνα. Εφηύραν μια σειρά από δυσ- νόητες συνταγματικές έννοιες και απέρριψαν ένα σωρό σχέδια λύσης, τα οποία οι ίδιοι απαίτησαν. Στη σφαίρα του «δεν ξεχνώ» εντάχθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές, οι οποίοι για δεκαετίες έγραφαν και διάβαζαν σε τετράδια που είχαν προμετωπίδα το «δεν ξεχνώ». Για το «δεν ξεχνώ» θυσίασαν τα καλύ- τερά τους χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, υπηρε- τώντας στην Εθνική Φρουρά. Διατέθηκαν δισε...

➧ «Αν ήταν η αζούλα πούζα, ήταν να πουζιάσει ούλος ο κόσμος» δηλαδή αν η ζήλια ήταν κήλη, θα ήταν άρρω- στος όλος ο κόσμος. Η κυπριακή παροιμία ακολουθεί και τους σημερινούς Κύπριους και η κακή ζήλια φαί- νεται ότι κατατρύχει κάθε προσπάθεια, για να γίνει κάτι καλό σε αυτό τον τόπο. Αποσβολωμένοι οι τηλε- θεατές είδαν τον πρόεδρος του ΕΤΕΚ, τον σοβαρό Στέλιο Αχνιώτη, να ζητά εξηγήσεις από τον Νεοκλή Συλικιώτη, για δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία το αμερικανικό ωκεανογραφικό σκάφος Ναυτίλος, α- ναζητά ουράνιο στην περιοχή της υποθαλάσσιας ορο- σειράς Ερατοσθένης, εξήντα ναυτικά μίλια δυτικά της Πάφου. Ο υπουργός Εμπορίου χαμογελώντας εξέ- φρασε άγνοια, ενώ πιο παραστατικός και με πλατύτε- ρο χαμόγελο ήταν και την επομένη ο υπουργός Συ- γκοινωνιών, Ευθύμιος Φλουρέντζου. Καλά εκεί στο ΕΤΕΚ δεν ρωτούν –σε επιστημονικό επίπεδο– πριν να εκτεθούν δημοσίως; Είναι δικαιολογία ότι ρωτούσε ο πρόεδρος του ΕΤΕΚ ως απλός πολίτης αυτού του τό- που. Δεν θα ήταν καλύτερα το ΕΤΕΚ να ζητήσει από τους ε...

➧ Εγώ αν δεν πληρώσω τις δόσεις του δανείου μου, οι τράπεζες θα μου στείλουν επιστολή και θα με κάνουν και ρεζίλι στους εγγυητές που με εμπιστεύτηκαν. Αν αδυνατώ να πληρώσω, θα με πάρουν δικαστήριο, θα μου φάνε την περιουσία μου, θα με κηρύξουν σε πτώ- χευση και για πέντε χρόνια θα βρίσκομαι σε ομηρία. Αυτοί που οδήγησαν το κράτος σε χρεοκοπία, πώς ά- ραγε θα πρέπει να τιμωρηθούν; Αλήθεια δεν έχουν ευθύνη όλοι αυτοί οι «μανταρίνοι» του Υπουργείου Οι- κονομικών και της Κεντρικής Τράπεζας, όπως λέει και ο Δημήτρης Χριστόφιας, οι οποίοι δεν προειδοποίησαν ότι θα οδηγηθεί ο τόπος σε αυτή τη τραγική κατάστα- ση; Οι υπουργοί, οι βουλευτές, ο διοικητής της Κεντρι- κής, οι γενικοί διευθυντές και όλοι οι ακριβοπληρωμέ- νοι διευθυντές του Δημοσίου, με τις λιμουζίνες, τις ι- διαιτέρες και τα μυθικά επιδόματα, δεν έχουν άραγε καμία ευθύνη; Οι απορίες αυτές ακούγονται σε κάθε καφενέ και σε κάθε καφετέρια της Κύπρου και φυσι- κά κανένας δεν μπορεί να δώσει απάντηση. ➧ Η οικονομία είναι κυρίως ψυχολ...

Τ Ο Μ Ο Ν Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α Ο Δ Υ Σ Σ Ε Α Ε Λ Υ Τ Η Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;- για σένα, μόνος, στον Παράδεισο Ι Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα με το δριμύ του μαύρου του θανάτου. II Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν Εάν είναι αλήθεια, Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά, οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά. Τα «πίστεψέ με» και τα «μη» Μια στον αέρα, μια στη μουσική τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο. Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες. Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρρ...

ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ Κέραμος και κάλαμος . ________________________________________ «Κάποτε μια παρέα μυρμήγκια βρήκαν στο δρόμο τους ένα πανύψηλο δέντρο, καταπράσινο, με πυκνά κλαδιά και γεμάτο φύλλα. Αφού συνεδρίασαν, τους φάνηκε καλό να το κάνουν σπίτι τους, για να μην κινδυνεύουν. Σκέφτηκαν πως μένοντας μέσα στα σπλάχνα αυτού του θεόρατου γίγαντα που πατά στη γη και ακουμπά τον ουρανό, θα εξασφάλιζαν μια ήσυχη και αμέριμνη ζωή. Πραγματικά, εργατικά και επιμελή καθώς ήταν, άρχισαν να σκαρφαλώνουν όσο ψηλότερα μπορούσαν. Λίγο ξαπόσταιναν για καμιά ανάσα και μετά δώστου πάλι αναρρίχηση. Αφού βρήκαν κάποια πυκνά κλαδιά, τους φάνηκε καλό να δοκιμάσουν εκεί ψηλά και κρυφά την τύχη τους. Λίγο λίγο ροκάνιζαν μία μικρή τρυπούλα στον κορμό του δέντρου. Πέρασαν μερικές μέρες και πράγματι το Όνειρο τους άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Έφτιαξαν τις αποθήκες τους, την τραπεζαρία τους, τα υπνοδωμάτια και ό,τι τους ήταν απαραίτητο. Ο χειμώνας καραδοκούσε και έπρεπε να βρουν προ...