Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ΜΟΝΑΧΗ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ, Η ΚΑΛΟΓΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΝΘΗΡΟΒΟΛΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΓΑΡΟ ΛΟΓΟ.


Δευτέρα βράδυ και σε ένα "κοσμικό" κέντρο στη Λάρνακα γινόταν το αδιαχώρητο, όπως βεβαίως συνέβαινε και την προηγούμενη μέρα με τις δεξιώσεις των γάμων.
Σε μια τεράστια αίθουσα, που κάθε άλλο παρά σε οδηγούσε σε πνευματική άνοδο, και κάτω από μια σειρά λαμπάκια πάνω ακριβώς από την κεφαλή της, μιλούσε μια καλόγρια, η μοναχή Γαβριηλία, η περίφημη συγγραφέας της «Ασκητικής της Αγάπης».
Έφθασα στην τεράστια αυτή αίθουσα, προς το τέλος της ομιλίας της Γερόντισσας και το θέαμα, μπορώ να πω ότι οτιδήποτε άλλο παρά με πνευματική πανδαισία έμοιαζε. Τεράστιες σειρές από τραπέζια με μισοάδεια πιάτα, με φαγητό των "γάμων" και στο βάθος μια μαύρη φιγούρα, πίσω από ένα μικρόφωνο να μιλά και η φωνή της να φθάνει, μάλλον αδύνατη, στα αυτιά μου.
Και σε αυτό το βυθό του "κιτς" ήρθαν τα λόγια της μοναχής να δέσουν γάντι.
Μιλούσε εκείνη τη στιγμή για τη γνωριμία της με την μακαρίτισσα Γερόντισσα Γαβριηλία και έκανε λόγο για την απογοήτευση που ένοιωσε από κάποιο "ράσο"? Με το γλαφυρό της λόγο επανέλαβε τα λόγια που είπε τότε λέγοντας ότι: "αν υπάρχεις Θεέ μου?. έλα εδώ και τώρα?. γιατί χάνομαι?" Κάνοντας η ίδια μια παρένθεση σημείωσε ότι: "Έχει ένα καλό όταν πατώσουμε στη θάλασσα? μπορούμε να κλωτσήσουμε το βυθό να ανεβούμε? ενώ όταν είμαστε στη μέση μπορεί και να μην ανεβούμε ποτέ?"
Και ο Κύριος «ήρθε» μετά από είκοσι μέρες?Όμως, λίγο αργότερα μεσολάβησε η δυσάρεστη εμπειρία της με τον Κληρικό, κι έτσι η φωτεινή παρένθεση που είχε ανοίξει, ξανάκλεισε?
Πέρασε ένας χρόνος. Στο κενό που βρισκόταν, αναζητούσε μια διέξοδο, κάποιον άνθρωπο, έναν «δάσκαλο». Και η διήγηση είναι συγκλονιστική: "Πήγα σε ένα φίλο μου, κι όταν του είπα ότι σκέφτομαι να πάω στην Ινδία, αυτός μου λέγει: -Να πας να γνωρίσεις μια φίλη μου που πήγε και δούλεψε στην Ινδία με τους λεπρούς. Δεν μου έλεγε όμως τι δουλειά έκανε αυτή?
- Τι δουλειά κάνει;?
- Είναι Καλόγρια?
- Έλα παιδάκι μου, κουνήσου από τη θέση σου?.εγώ δεν ξαναπάω σε ράσο... Τέλειωσε!? Και όμως πήγα μετά από τρεις μέρες? και τότε είναι που άνοιξαν οι πόρτες του ουρανού. Σ' αυτό το χάλι που ήμουνα, με δέχθηκε η Γερόντισσα σαν να ήμουνα ένας άγγελος? που δεν ήμουνα βέβαια?" Η μοναχή Γαβριηλία στη συνέχεια μάς έλεγε ότι ο Χριστός δεν μας αγαπά γιΆ αυτό που είμαστε, αλλά γιΆ αυτό που μπορούμε να γίνουμε, γιΆ αυτό που έχουμε μέσα μας. Έχουμε όλη καλοσύνη, πραότητα, υπομονή, επιείκεια, αλλά το ξεχνάμε. Ο Κύριος όμως το βλέπει και εκεί ποντάρει?. Και κατέληξε με μια λεπτή αίσθηση χιούμορ: "και γι' αυτό, δεν αξίζουμε να μας αγαπάει? γιατί παλιόπαιδα είμαστε? όχι όλοι βέβαια? εγώ τουλάχιστον"?
    Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΗΣΑ, ΣΆ ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΟ ΧΡΩΣΤΩ?.

Να πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή, από την έναρξη της ομιλίας της, όπως την κατέγραψαν τα μαγνητόφωνα. Εν αρχή λοιπόν ο αυτοπροσδιορισμός της αδυναμίας, η οποία είναι εν Χριστώ δύναμη τελικά.
"Δεν περίμενα τέτοια προσέλευση και ειδικά τόσων πατέρων? μόνο η ευχή τους με στηρίζει. Σεβαστοί πατέρες συγχωρέστε με? θεολόγος δεν είμαι? ό,τι πω θα το πω από την καρδιά μου, και ελπίζω η φωνή να παύσει να τρέμει." Και η φωνή έπαυσε να τρέμει και η μακαρίτισσα Γαβριηλία ήλθε στο προσκήνιο, για να θέσει σε τροχιά τη μαθήτρια, η οποία σημειώνει: "με έχει εξαποστείλει σε μια τροχιά?" Από Άκείνην την στιγμή, ο λαγαρός λόγος της μοναχής Γαβριηλίας τρέχει σαν το γάργαρο νερό.
"Πρόσφατα βρέθηκα στην Αθήνα και μπήκα σε ένα ταξί, και ο ταξιτζής άκουγε από το ραδιόφωνο ένα τραγούδι που το πρόσεξα αμέσως.
Το τραγουδούσε ο Διονύσης Τσακνής. Με ενθουσίασε ένας στίχος του:? «Μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου φέρει, εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνην το χρωστώ»?
Η στιγμούλα? αυτή η "μαγική", ερωτική, αγαπητική τελικά λέξη, ήταν και το κέντρο της ομιλίας της?
"Όσοι είναι γονείς, ξέρουν ότι όταν είναι να παντρέψουν τα παιδιά τους και πάνε στην εκκλησία, τότε λένε, «πότε πέρασε μια ζωή και έφθασε το παιδί μου, σε ηλικία γάμου»; Βλέπουμε δηλαδή να γίνεται, στα μάτια του γονιού, μια ολόκληρη ζωή, μια στιγμούλα? Οι μανάδες πάλι, όταν θα πρέπει να ξενυχτήσουν, στις πρώτες μέρες της ζωής ενός παιδιού τους και να ξεχάσουν να ξαπλώσουν, να φάνε, να ξεκουραστούν? Εκείνη τη στιγμή, δεν μετράει πάλι ο χρόνος, δηλαδή νοιώθουν λες και μια ολόκληρη νύκτα, να πέρασε σε μια στιγμή.
Το ίδιο συμβαίνει και αν αγαπάμε τη δουλειά που κάνουμε και συμβαίνει ο χρόνος να περνά χωρίς να το καταλάβουμε?
Ο χρόνος είναι και μικρός και μεγάλος. Λες και συστέλλεται και διαστέλλεται? «Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας» όπως λέει ο μεγάλος μας ποιητής ο Οδυσσέας Ελύτης. Και μικρός ο κόσμος, αλλά και τεράστιος. Και μικρός και τεράστιος ο χρόνος. Λέγει ο Άγιος Πέτρος στην επιστολή του, ότι για τον Θεό μία μέρα είναι σαν χίλια χρόνια, και χίλια χρόνια σαν μία μέρα.
Η ΣΤΙΓΜΟΥΛΑ ΤΟΥ ΛΗΣΤΗ

Η μοναχή Γαβριηλία συνεχίζοντας μας μίλησε για τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις στιγμές και τις στιγμούλες που γεμίζουν την κάθε μας μέρα, τη ζωή μας ολόκληρη, τελικά. "Ας πάρουμε τη στιγμή? Από το πρωί που θα ξυπνήσουμε θα πιούμε τον καφέ, μας θα ντυθούμε, θα πάμε στη δουλειά, θα εργαστούμε, θα γυρίσουμε σπίτι, θα δούμε τα παιδιά μας, θα δούμε ειδήσεις στην τηλεόραση και ξανά και πάλι τα ίδια Κι όλο αυτό γίνεται ένας κύκλος που επαναλαμβάνει αυτές τις στιγμές Αν όμως αντί για στιγμές μπορούμε να ζήσουμε τις στιγμούλες, τότε, αυτός ο χρόνος παύει να είναι κύκλος και γίνεται μια «σπείρα», ένα πράγμα που μοιάζει με ελατήριο. Σαν κύκλος μεν, αλλά συγχρόνως ανεβαίνει κι ανεβαίνει?. Μέχρι να μας πάει πάνω. Σε μια στιγμούλα ο ληστής πάνω στο Σταυρό μπήκε στον Παράδεισο? Σε μία στιγμούλα, ο Άσωτος Υιός ήρθε στα συγκαλά του, και είπε πρέπει να πάω πίσω? Όταν η ζωή μας είναι μόνο στιγμές και όχι στιγμούλες τότε είναι επιβίωση, όταν η ζωή μας όμως είναι φτιαγμένη από στιγμούλες, τότε γίνεται αληθινή, πραγματική ζωή."
Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ

Στη συνέχεια αναφέρθηκε και στον τεχνικό πολιτισμό μας που μας βοηθάει να κερδίζουμε χρόνο.
"Τώρα έχουμε μπλέντερ, πλυντήρια, σιδερωτήρια. Κάτι που οι γιαγιάδες μας έκαναν πολλές ώρες να το φτιάξουν, εμείς το κάνουμε σε δύο λεπτά. Κερδίσαμε χρόνο, κερδίσαμε στιγμές, που μπορεί στη συνέχεια να «σκοτώνουμε»;?
΄Η κερδίσαμε στιγμούλες, που προσπαθούμε να τις αξιοποιήσουμε;" Διαλέγει ο Θεός τις στιγμούλες, τις απειροελάχιστες στιγμές για να πάμε στον Παράδεισο σαν τον ληστή ή για να πάμε προς τα κάτω. Αυτό που έχει σημασία είναι ο σεβασμός στο χρόνο και την ευκαιρία που μας δίνει ο Θεός κάθε στιγμή. Και ποιος έχει αυτή την αίσθηση; Ο Νηπτικός, αυτός που επαγρυπνεί, έχει τις αντένες του τεντωμένες και προσέχει από πού θα έρθει ο εχθρός, ο κακός λογισμός η κακή πρόταση για κακή πράξη και προσέχει και βλέπει σαν το φρουρό στο ψηλό κάστρο. Για παράδειγμα. Έχω κόψει το τσιγάρο και έρχεται κάποιος που λέει? πάρε ένα τσιγάρο και λέω? αν επαγρυπνώ, όχι, και δεν δέχομαι αυτή τη σκέψη και την πρόταση?
Νηπτικός είναι και αυτός που εκτιμά το απειροελάχιστο, το ασήμαντο, το ελάχιστο, αυτό που φαινομενικά δεν έχει καμία αξία και μπορεί και του δίνει την πρέπουσα αξία, την αξία που του δίνει ο Θεός. Συναντάμε έναν άνθρωπο στο δρόμο, τίποτα το ιδιαίτερο? Για τον Θεό όμως, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Για τον Θεό, υπάρχει λόγος που τον συναντήσαμε αυτόν τον άνθρωπο. Υπάρχει λόγος που εμείς δεν το ξέρουμε? Ο Κύριος όμως έχει ένα σχέδιο. Ξέρει ότι, όταν εμείς συναντήσουμε τον Κώστα? ο Κώστας θα μιλήσει για τον Νίκο, για να φθάσουμε να μιλήσουμε σε έναν άνθρωπο που, ή θα μας βοηθήσει εμάς, ή θα τον βοηθήσουμε εμείς, ή ο Θεός θα μας βοηθήσει και τους δύο! Τίποτα δεν είναι τυχαίο μέσα σε όλα αυτά.


ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

Στο σημείο αυτό αρχίζουν οι ερωτήσεις στην Μοναχή Γαβριηλία, οι οποίες κέντρο έχουν πάντα τον ανθρώπινο πόνο και τις δοκιμασίες.
"Ότι έρχεται από Εκείνον, είναι τέλειο? Όταν δοθούμε απόλυτα σ' Αυτόν, πάντα έτσι γίνεται?
Πρέπει να κοιτάμε μέσα στη φουρτούνα τον Κύριο. Τα προβλήματα δεν φεύγουνε όμως γίνονται πιο μικρά, είναι πιο βατά, πιο ευκολοπέραστα. Τίποτα δεν συμβαίνει που να μην είναι, ή στο Θέλημα του Θεού, ή στην άλλη κατηγορία που είναι η Παραχώρηση του Θεού. Τρίτη κατηγορία δεν υπάρχει. Όταν το καταλάβουμε, ηρεμούμε?.

Ο ΚΑΚΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Και το μεγάλο γιατί πάντα προβάλλει μπροστά μας και πάντα μας τυραννεί, είτε με τον έναν, είτε με τον άλλο τρόπο.
«Πρέπει να πάρει την εξουσία από τον Θεό, με την Παραχώρησή του, ο αντιπαθητικός, ο κακός, ο δύστροπος, ο αγενής?. για το δικό μας το καλό? Γιατί έχουμε όλοι πολλά «αγκαθάκια» και θα πρέπει να γίνουμε λείοι?
Έλεγε η Γερόντισσα ότι, γεννιόμαστε σαν τις πέτρες του νταμαριού, και πριν φύγουμε από τη ζωή, πρέπει να γίνουμε σαν τα βοτσαλάκια της θάλασσας.
Πώς θα γίνει αυτό?Με το βαμβάκι; Όχι! Θα γίνει με αυτόν που θα σου πει όχι? που θα σε "αδικήσει". Με αυτόν θα προχωρήσεις, όχι με αυτόν που πάει με τα νερά σου? Αυτός θα σε αφήσει όπως σε βρήκε! Κούτσουρο σε πήρε, κούτσουρο θα σε αφήσει. Δεν θα προχωρήσεις έτσι?.
Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να εκμεταλλευτούμε αυτά που μας δίνει ο Θεός. Να έχουμε την πνευματική εξυπνάδα να το δούμε και να κάνουμε όλες τις αναποδιές και τις δυσκολίες ?μάθημα" και να προχωρήσουμε.

Η ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΗ? ΑΦΩΝΗ

Η γλώσσα του σώματος, η γλώσσα της ψυχής, είναι σίγουρα ανώτερη από τη γλώσσα την αισθητή και η Γερόντισσα Γαβριηλία, αν και πολύγλωσση, μιλούσε κι άλλες πέντε γλώσσες. Στο μεγάλο της ταξίδι στην Ινδία τις χρησιμοποιούσε αυτές τις άλλες «πέντε γλώσσες»?
«Στην Ινδία η Γερόντισσα Γαβριηλία, όπου πήγαινε μάθαινε το καλημέρα και το καλησπέρα κι όμως συνεννοείτο. Στη χώρα αυτή, όπως ξέρετε, δεν υπάρχει μία γλώσσα αλλά 50 διάλεκτοι... Μια μέρα λοιπόν, πάει σε ένα χωριό και βλέπει έναν προτεστάντη Ιεραπόστολο? Της λέει: «Μπορεί να είσαι καλός άνθρωπος, αλλά καλή Χριστιανή δεν είσαι? γιατί δεν μιλάς για το Χριστό». Τότε, η Γερόντισσα προσευχήθηκε και παρακάλεσε το Θεό να της δώσει μία απάντηση? « Α, ξέρετε, εγώ δεν μιλάω μία μόνο γλώσσα, μιλάω πέντε γλώσσες». «Α, ναι»; της λέει. «Και ποιες είναι αυτές»; «Το δάκρυ, το χαμόγελο, το άγγιγμα, η προσευχή και η αγάπη. ΜΆ αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζω όλη την Ινδία»!

Ο ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΣ

Όλα καλά και ωραία, αλλά όταν ο θάνατος, το φοβερότερο ίσως γεγονός στη ζωή του ανθρώπου κτυπήσει την πόρτα μας, τότε όλα αλλάζουν και όλα συνθλίβονται?
«Ο μεγαλύτερος Σταυρός είναι ο θάνατος του παιδιού και μόνο η Παναγία μπορεί να μας βοηθήσει? Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, στον άνθρωπο που έχει καρκίνο και είναι ετοιμοθάνατος, είναι να μην του κάνουμε «μάθημα». Αυτός, πλησιάζοντας τον θάνατό του, αποκτά μία σοφία που σε αφήνει άλαλο. Αυτό που επαναστατεί μπροστά στην πραγματικότητα, είναι ο εξωτερικός άνθρωπος. Η ψυχή του όμως ξέρει ότι θα φύγει?Να μην κάνετε δασκάλεμμα? Το μόνο που «δασκαλεύει» είναι η αγάπη? και δεν θέλει πολλά λόγια.
Όχι παραμύθια? ότι «θα περάσει»?. Γιατί έτσι τον αναγκάζουμε να παίζει και αυτός θέατρο και του στερούμε αυτό το μεγαλείο της μετάβασης στην άλλη ζωή. Σιωπηλή συμπαράσταση και άγγιγμα και ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα? Εμείς, έτσι κι αλλιώς, δεν κάνουμε τίποτα.

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ Η ΖΩΗ

Το μεγάλο μυστικό της ζωής, είναι η αυτοπαράδοση στο Θέλημα του Θεού, αυτοπαράδοση η οποία δεν σημαίνει και παράδοση από τη ζωή. Πόλεμος και αγώνας για την Αγάπη και όχι συμπόρευση με τα πάθη και τις επιθυμίες.
«Η ζωή μας είναι ένα αυτοκίνητο και λέμε στο Θεό, όπως στο Πάτερ ημών, γενηθήτω το θέλημά Σου? Αυτό σημαίνει ότι δεν οδηγώ το αυτοκίνητο της ζωής μου, αλλά αφήνω το τιμόνι στο Θεό?
Έρχονται και μου λένε?. «πώς θα καταλάβω ποιο είναι το θέλημα του Θεού;» εννοούνε ότι, άρα, θα παντρευτώ ή θα γίνω καλόγερος, δεν εννοούνε τρίτη λύση?..
Πώς γίνεται να στρίβουμε από εδώ και από εκεί το τιμόνι μας;... Αγαπάμε τον Θεό και πιστεύουμε, σημαίνει: αφήνουμε το τιμόνι Ο Κύριος δεν είναι σαδιστής για να μας τυραννεί ? Ο Θεός θα δείξει! ΄Η θα φέρει τον πνευματικό μας ή ένα φιλικό πρόσωπο και θα μας πούνε κάτι που θα μας δείξει ποια είναι η κατεύθυνση?


Ο ΘΕΟΣ?ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ;

Βάση, αρχή, μέση και τέλος η Αγάπη, ο Θεός, ο οποίος δεν έχει σχέση ούτε με καθαρτήρια πυρά, αλλά ούτε και με μαστίγια?
«Ο θεός μας αφήνει και δεν μας αναγκάζει γιατί δεν είναι μπαμπούλας, δεν είναι αστυνομικός. Τι αξία έχει με ένα πολυβόλο να μας αναγκάζει να Τον αγαπήσουμε;?.
Δεν μας αφήνει? μας μιλάει? μας έστειλε Προφήτες, τα Ευαγγέλια, φωτισμένους Πνευματικούς, και τι δεν κάνει για να καταλάβουμε το Θέλημά Του? Το σωστό? Μετά, αν εμείς επιμένουμε, μας λέει : « έ, πήγαινε παιδί Μου, αλλά να ξέρεις ότι θα σπάσεις τα? μούτρα σου»? Συνήθως τα σπάζουμε και τότε μόνο αντιλαμβανόμαστε?
Με την Υπομονή κερδίζουμε την ψυχή μας. Έτσι μας είπε ο Ίδιος.

Με την Υπομονή η ομιλία ολοκληρώθηκε και η χαρά βασίλευσε στις ψυχές των ανθρώπων που ταπεινά ήρθαν και την αγκάλιασαν νοερά και πραγματικά? Αμέσως μετά το πέρας της ομιλίας, έγινε το αδιαχώρητο γύρω της, αφού όλοι ζητούσαν να φιλήσουν το χέρι της να πάρουν την ευλογία της. Η Γερόντισσα όμως κόλλησε κυριολεκτικά σε μια Γερόντισσα στην ίδια ηλικία, η οποία ήρθε για να εκφράσει την αληθινή χαρά για την συνάντηση για τα λόγια του Θεού που καρφώθηκαν στην ψυχή της?
Και η νύκτα είχε τη δική της πορεία από εκεί και πέρα? (Σε επόμενη έκδοση της Μαρτυρίας θα ακολουθήσει και δεύτερο αφιέρωμα για τη Γερόντισσα Γαβριηλία.
Π.Κ.)

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΙΑ Η ΑΔ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ ΠΕΤΑΞΕ ΤΑ ΡΑΣΑ. ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;; ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΘΑΥΜΑΣΑΜΕ;; ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΤΗΣ;; ΤΙ ΚΡΙΜΑ...ΤΙ ΚΡΙΜΑ...

Συνολικές προβολές σελίδας

Loading...